Tuesday, October 25, 2016

* ကုိယ္ခ်င္းစာတရား .....


* ကုိယ္ခ်င္းစာတရား .....
 
*ေရခဲမုန္႔ ဘယ္ေလာက္လဲ
*500
*ဒီထက္ ေစ်းေပါတာမရွိဘူးလား
*ရွိတယ္။300 တန္ ရွိတယ္။

ေရ ခဲမုန္႔ေရာင္းေနတ့ဲေကာင္ ေလးက စိတ္မရွည္သလိုေျပာလိုက္တယ္။
ေရခဲမုန္႔ဝယ္တ့ဲေကာင္ ေလးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၃ ႏွစ္ အရြယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္။
ေငြေၾကးတတ္နိုင္ တ့ဲ အသိုင္းအဝိုင္းကမွန္းသိသာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကပ္စီးအိုးထင္ ပါရဲ႕။ ေစ်းေပါတာကို ေမးေနတယ္ဆိုေတာ့။
မဆီမဆိုင္ ေဘးကေန ကြ်န္္မ အကဲျဖတ္ေနမိတယ္ ။

ေရခဲမုန္႕ေရာင္းတ့ဲေကာင္ေလးကေတာ့ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းရယ္ပါ။
ေနာက္ အေရာင္းအဝယ္ကတည့္သြားပါတယ္။

ေကာင္ေလးက 300 တန္ေရခဲမုန္႔ကိုယူလိုက္တယ္။
ျပီးေတာ့ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက 500 တန္တရြက္ ထုတ္ေပးတယ္။

ျပီးေတာ့ ေကာင္ ေလးကစကားတခြန္းေျပာတယ္။
ေရာ့ 500 ။200 ကိုျပန္မအမ္းနဲ႕ မင္းယူလိုက္ေတာ့ ငါတို႕ကစားေနခ်ိန္မွာ
မင္းက ေစ်းေရာင္းေနရေတာ့ ငါ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။
ငါရတ့ဲ မုန္႔ဖိုးကို
တခုခုမဝယ္စားရင္ လည္း အေမက ငါ့ကိုဆူလိမ့္မယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ငါကေစ်းေပါတာက္ိုေမးျပီးဝယ္စားတာပါ။
မင္းလည္း 200 ဖိုးေလာက္
ေရခဲမုန္႔စားျခင္ စားေပါ့။
ဒါမွမဟုတ္တခုခု ဝယ္စားေပါ့

ကြ်န္မ နဲနဲေလးရွက္သြားတယ္။
မ်ွေဝေပးတယ္ဆိုတာကိုလည္း
ကြ်န္မ ခုမွသေဘာေပါက္လိုက္မိတယ္………
ျပီးေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္ဆိုတာကိုေရာေပါ့…………………………
…………………
ျငိမ္းလ့ဲ***(အမွတ္ တရ-1)

………………………………………
မူရင္းက ဒီလိုေရးပါတယ္။

waiter: what do you want.?
boy : how much a cone ice cream costs.
waiter :Rs.15/

Then the boy check his pocket &asked cost of small cone .
lrrited waiter angrily said :Rs .12/

boy ordered a small cone had it paid bill&left.
the waiter picked the bill he see the boy left Rs.3/ as tip for him.

* အဆိုးဆံုးေလးမ်ား .....


* အဆိုးဆံုးေလးမ်ား .....

၁။ အခမ္းတကာ အခမ္းထဲမွာ ေမတၱာခမ္းတာ အဆိုးဆုံးျဖစ္၏။
၂။ အျပစ္တကာ အျပစ္ထဲမွာ အျပစ္ျမင္တာ အဆိုးဆုံးျဖစ္၏။
၃။ အကြဲတကာ အကြဲထဲမွာ စိတ္၀မ္းကြဲတာ အဆိုးဆုံးျဖစ္၏။
၄။ အလြဲတကာ အလြဲထဲမွာ နားလည္မႈလြဲတာ အဆိုးဆုံးျဖစ္၏။
၅။ အမြဲတကာ အမြဲထဲမွာ အသိဥာဏ္မြဲတာ အဆိုးဆုံးျဖစ္၏။
၆။ အကန္းတကာ အကန္းထဲမွာ ေက်းဇူးကန္းတာ အဆုိးဆုံးျဖစ္၏။
၇။ အရံႈးတကာ အရံႈးထဲမွာ လူျဖစ္ရံႈးတာ အဆိုးဆုံးျဖစ္၏။
၈။ အပ်က္တကာ အပ်က္ထဲမွာ ဘ၀ပ်က္တာ အဆိုးဆုံးျဖစ္၏။
၉။ အမဲ႕တကာ အမဲ႕ထဲမွာ သိကၡာမဲ႕တာ အဆိုးဆုံးျဖစ္၏။
၁၀။ အဆိုးတကာ အဆိုးထဲမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား မရွိတာ အဆိုးဆုံးျဖစ္၏။

အရွင္သီလာစာရ
ျမေတာင္ေက်ာင္း
ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕
၂၆.၁၀.၂၀၁၆

* ဘ၀ပံုေဖာ္နည္း (၇) မ်ိဳး



* ဘ၀ ပုံေဖာ္နည္း (၇) မ်ိဳး .....
၁။ ဘ၀ကိုစိတ္ေကာင္းစိတ္ျမတ္ေလးျဖင့္ ပုံေဖာ္ရမယ္။
၂။ ေကာင္းေသာစကားေလးေတြျဖင့္ ပုံေဖာ္ရမယ္။
၃။ ေကာင္းေသာ အလုပ္မ်ားျဖင့္ ပုံေဖာ္ရမယ္။
၄။ ရန္ၿငိဳးအာဃာတ မဖက္ကိုယ္ခ်င္းစာတရားသက္သက္ျဖင့္ ပုံေဖာ္ရမယ္။
၅။ ငါဟူေသာ အစြဲအလမ္း ဥပါဒါန္တရားမထား ဓမၼသေဘာျဖင့္ ပုံေဖာ္ရမယ္။
၆။ ဘယ္သူမျပဳ မိမိျပဳထားေသာအမႈဆိုေသာသေဘာတရားကို လက္ကိုင္ထားျပီး ပုံေဖာ္ရမယ္။
၇။ ေကာင္းျမတ္ေသာအႀကံျဖင့္ ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းမွလြတ္ေျမာက္ေအာင္ ပုံေဖာ္ရမယ္။

22.10.2016

* ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းရွိဖုိ႔လုိတယ္ ....


* ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းရွိဖို႔လိုတယ္ .....

* ေလာကမွာ လူပဲျဖစ္ျဖစ္ တိရစၦာန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခါင္းေဆာင္ကသိပ္အေရးၾကီးတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းရွိမွ နိုင္ငံ လူမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာ တိုးတက္ၾကီးပြားမွာ ခုေတာ႔ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းကရွားျပီး မိမိတို႔ေကာင္းစားေရးကိုသာ ေရွ႔ရွဳေနၾကသူေတြ ေပါမ်ားလွတဲ႔ေခတ္အခါ ျဖစ္ေနတယ္။

* ဒါေၾကာင္႔ မိမိတို႔မိသားစု မိမိတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို တကယ္ ၾကင္နာတယ္၊ ေလးစားတယ္ဆိုရင္ မိမိကိုယ္တိုင္လဲ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႔လိုေနျပီ။ လူတိုင္းဟာ ေခါင္းေဆာင္ေတြခ်ည္ပါပဲ မိမိ မိသားစုကိုေသာ္လည္းေကာင္း မိမိပတ္ဝန္းက်င္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း မိမိ ကိုယ္ကိုမိမိေသာ္လည္းေကာင္း ေခါင္းေဆာင္ေနၾကရတာပါ။

* လူတိုင္းက ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေနေပမဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတေယာက္ ေပၚထြက္လာဖို႕
က်ေတာ႔ ခက္ေနျပန္ေရာ။ ဘာေၾကာင္႔လဲ မိမိရဲ႔အတၱကိုေရွ႕တန္းတင္ေနခ်င္ၾကလို႕ပါပဲ။ မိမိရဲ႕အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္ေနသမ်ွေတာ႔ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတေယာက္ ေပၚထြက္ဖို႕ဆိုတာ ဘုရားပြင္႔တာထက္ေတာင္ ခက္ခဲေနလိမ္႔အံုးမယ္။


* ေလာကၾကီးပြားဖို႔ တိုးတက္ဖို႕အတြက္ ေခါင္းေဆာင္က သိပ္အေရးပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္မေကာင္းရင္ အရာရာပ်က္စီးတတ္တယ္ဆိုတာကို ျမတ္ဘုရားက ခုလိုမိန္႔ထားတာေတြ႕ရပါတယ္။

* ရဟန္းတို႔ ... ဘုရင္မင္းတို႔ တရားမေစာင့္ေသာအခါ မွဴးမတ္တို႔သည္လည္း တရားမေစာင့္ကုန္။
မွဴးမတ္တို႔တရားမေစာင့္ေသာအခါ ပုဏၰား သူၾကြယ္တို႔သည္လည္း တရားမေစာင့္ကုန္။


* ပုဏၰား သူၾကြယ္တို႔ တရားမေစာင့္ေသာအခါ နိဂံုးဇနပုဒ္ ေနသူတို႔လည္း တရားမေစာင့္ကုန္။
နိဂံုး ဇနပုဒ္ေနသူတို႔ တရားမေစာင့္ေသာအခါ ေနလတို႔သည္ မညီမညႊတ္လွည့္လည္ကုန္၏။


* ေနလတို႔ မညီမညႊတ္လွည့္လည္ေသာအခါ နကၡတ္တာရာအေပါင္းတို႔ မညီမညႊတ္လွည့္ လည္ကုန္၏။ နကၡတ္တာရာအေပါင္းတို႔ မညီမညြတ္လွည့္လည္ေသာအခါ ညဥ့္ေန႔တို႔သည္ မညီမညႊတ္ျဖစ္ကုန္၏။

* ညဥ့္ေန႔တို႔ မညီမညြတ္ျဖစ္ကုန္ေသာ္ လႏွင့္ လခြဲတုိ႔သည္ မညီမညြတ္ျဖစ္ကုန္၏။
လႏွင့္လခြဲတို႔ မညီမညြတ္ျဖစ္ေသာအခါ ဥတု၊ ႏွစ္တို႔သည္ မညီမညြတ္ျဖစ္ကုန္၏။


* ဥတု ႏွစ္တို႔ မညီမညြတ္ျဖစ္ကုန္ေသာ္ ေလတို႔သည္မညီမညြတ္ တိုက္ကုန္၏။ လမ္းမွန္မတိုက္ကုန္။ ေလတို႔မညီမညြတ္ လမ္းမွန္မတိုက္ေသာအခါ နတ္တို႔အမ်က္ထြက္ကုန္၏။

* နတ္တို႔အမ်က္ထြက္ကုန္ေသာ္ မိုးေကာင္းစြာမရြာသြန္း။ မိုးေကာင္းစြာမရြာသြန္းေသာ္ ေကာက္တို႔သည္ အမွည့္မညီညြတ္ကုန္။ ရဟန္းတို႔ အမွည့္မညီညြတ္ေသာ ေကာက္တို႔ကို စားသံုးသူတို႔သည္ အသက္တိုကုန္၏။ အဆင္းမလွကုန္။ အားနည္းကုန္၏။ အနာမ်ားကုန္၏။ ပ်က္စီးၾကကုန္၏လို႔မိန္႕ထားခဲ႔ တယ္။

* ခုျမတ္ဘုရား ေဟာခဲ႔တဲ႔အတိုင္း ေလာကၾကီးက ျဖစ္ေနျပီေလ လူေတြအနာေရာဂါေတြ ထူေျပာလာတယ္၊ သက္တမ္းေတြ တိုလာတယ္၊ အေျခခံအေၾကာင္းတရား လိုက္ရွာၾကည္႔ေတာ႔ ေခါင္းေဆာင္မေကာင္းလို႕ပါပဲ။

*ႏိုင္ငံ ကမၻာတေလာကလံုး တိုးတက္ေစဖို႔ခ်မ္းသာေစဖို႔အတြက္ဆိုရင္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းက လိုတာ အေသခ်ာပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း ေခါင္းေဆာင္တေယာက္မို႔ မိမိတို႔မိသားစု ပတ္ဝန္းက်င္၊ မိမိတို႔ ဘဝကို ေကာင္းစားေအာင္ မိမိတို႔ လိုခ်င္လွတဲ႔ဆႏၵကို ေလ်ာ႔ခ်၊ အတၱကို ေဘးဖယ္၊ ၾကင္နာမွဳေတြလက္ဝယ္ထား ေမတၱာတရားကိုေရွးရွဳ ေယာနိေသာ မနသိကာရကို ေရွးတန္းတင္ကာ ေလာကကိုဆက္ဆံမယ္ဆိုရင္ သင္လဲ ေခါင္းေဆာင္းေကာင္းတေယာက္ျဖစ္မွာ အေသခ်ာပါပဲ။

* တစတစ ၾကိဳးစားရာကေန တေလာကလံုးကို အက်ိဳးျပဳနိဳင္တာမို႔ ဒီေန႕ကစလို႔ သင္ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပီးေနထိုင္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္႕လူမ်ိဳး ကိုယ္႔ဘာသာ သာသနာ ကိုယ္႕ေနထိုင္ရာ ကမၻာေလာကၾကီးေအးခ်မ္းျပီေပါ႕။
(ဓမၼစမ္းေရ)

* အေနကဇာတင္ .....


* အေနကဇာတင္ ....

* ေရွးလြန္ခဲ့ၿပီးေသာ ႏွစ္ေပါင္း (၂၅၀၀)ေက်ာ္ - ကဆုန္လျပည့္ေန႕ရဲ႕ ညတစ္ညမွာေပါ႕။ မိုးတိမ္ကင္းစင္တဲ့ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးမွာလည္း လျပည့္၀န္းႀကီးဟာ ၾကယ္ေပါင္းစံု ၀န္းရံခလို႕ ထြန္းလင္းေတာက္ပေနေလရဲ႕။ ဒီလို သာယာလွပ ၾကယ္ေပါင္းခတဲ့ ကဆုန္လျပည့္ညခ်မ္း တစ္ခုမွာ “မဇၩိမေဒသ” ရဲ႕ ေတာအုပ္တစ္ခုမွာရွိတဲ့ ေဗာဓိပင္ပ်ဳိေအာက္မွာ အလြန္လွပ တင့္တယ္ခန္႕ညားတဲ့ ရဟန္းပ်ဳိတစ္ပါးဟာ ျမက္ကဗၺလာ အခင္းျပင္ေပၚမွာ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္စြာ တရားရႈမွတ္ေနေလရဲ႕။

* သူဟာ သာမန္အညၾတပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးေတာ့ မဟုတ္ေပဘူး။ သူဟာ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ရဲ႕ အိမ္ေရွ႕မင္းသား တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး မၾကာမွီ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါး ျဖစ္လာမယ့္ ပုဂၢိဳလ္လည္းျဖစ္တယ္။ သူ႕မွာ အလြန္ျပည့္စံုတဲ့ ေလာကီစည္းစိမ္ေတြလည္း ရွိသူျဖစ္တယ္။ အလြန္ျမတ္ႏိုး ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ခ်စ္ဇနီးတစ္ဦးလည္း ရွိသူျဖစ္တယ္။ မ်ားျပားလွတဲ့ အေခၽြအရံအသင္းအပင္းေတြ ၊ ေမာင္းမမိႆံ ေတြလည္း ရွိသူျဖစ္တယ္။ သူနဲ႕တစ္ေန႕တည္း ေမြးဖြားလာတဲ့ (၀မ္းကြဲ) ညီေတာ္/ညီမေတာ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိသူလည္းျဖစ္တယ္။ ညီေတာ္/ညီမေတာ္ အားလံုးရဲ႕ ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသ ခန္႕ညားမႈကိုလည္း ရရွိထားသူျဖစ္တယ္။

* သူဟာ “စႀကၤာ၀ေတးမင္း” လို႕ ေခၚတဲ့ “တိုင္းႏိုင္ငံအားလံုးမွာ ရွိတဲ့ - မင္း, အားလံုးတို႕ရဲ႕ ရွင္ဘုရင္” အျဖစ္ကို ရရွိမည့္သူလို႕လည္း ပုဏၰားေတာ္ေတြရဲ႕ နိမိတ္ဖတ္ျခင္း ခံထားရသူလည္းျဖစ္တယ္။ သူဟာ ဖခင္ျဖစ္သူ သုေဒၶါဓနမင္းႀကီးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း အိပ္မက္လည္းျဖစ္တယ္။ သုေဒၶါဓနမင္းႀကီးဟာ သူ႕သားေတာ္ရဲ႕ “စႀကၤာ၀ေတးမင္း” အျဖစ္ကို ျမင္ေတြ႕လိုတဲ့ အာသီသေတြနဲ႕ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနရရွာသူလည္းျဖစ္တယ္။

* ဒါေပမယ္ ့“သိဒၶတၱ” လို႕ေခၚတဲ့ မင္းသားငယ္ကေတာ့ ဒီေလာကီစည္းစိမ္ေတြကို ၿငီးေငြ႕မုန္းတီးစ, ျပဳေနပါၿပီ။ သူဟာ “ေမြးဖြားျခင္း နဲ႕ ေသဆံုးျခင္း” ဆိုတဲ့ ကာလတိုတိုေလးအတြင္းမွာ “ အမွန္တရားဆိုတာ ဘာလဲ”ဆိုတာကိုသာ ရွာေဖြသိခ်င္စိတ္ ျပင္းျပလို႕သာ ေနပါေတာ့တယ္။ လူေတြ မွန္တယ္ထင္ေနတဲ့ အရာအားလံုးဟာ မွားယြင္းေနၾကတယ္ဆိုတာေတာ့ သူသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာက အမွန္တရားလည္း ဆိုတာကိုေတာ့ သူ မသိႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။
.
* ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူဟာ ေလာကႀကီးရဲ႕ အမွန္တရားကို သိဖို႕အတြက္ သူဟာ ဆရာရွာဖို႕ သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူဒီလို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္တဲ့ ေန႕မွာဘဲ သူ႕အတြက္ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ ကိစၥတစ္ခုေပၚ ေပါက္လာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ရႈမၿငီးတဲ့ ၾကင္ယာေတာ္ျဖစ္သူဟာ သားေတာ္ေလးတစ္ပါး ဖြားျမင္ေၾကာင္း သတင္းေရာက္ရွိလို႔ လာပါတယ္။ ရုတ္တရက္ေတာ့ သူဟာ ေတြေ၀သြားခဲ့ေပမယ့္ ဒီကိစၥဟာ သူ႕ကို “အမွန္တရား” ရွာထြက္ဖို႕ ျမန္ျမန္ ေဆာ္ၾသလိုက္သလိုပါဘဲ။ ၾကာလာရင္ သားကေလးအေပၚ သံေယာဇဥ္ေတြ မ်ားသည္ထက္ မ်ားလာရင္ ခက္ရေတာ့မယ္ေလ။
.
* ဒါေၾကာင့္ သားေတာ္ေလးဖြားျမင္တဲ့ေန႔ရဲ႕ ညဖက္မွာဘဲ သူဟာ ေရႊနန္းေတာ္ႀကီးကို စြန္႕ခြာဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။ သူဟာ ေနာက္ဆံုးၾကည့္ျခင္းအေနနဲ႔ မိဖုရားျဖစ္သူရဲ႕ နန္းေတာ္ကို ညဖက္မွာ တိတ္တဆိတ္သြားေရာက္ၿပီး ခ်စ္ဇနီးနဲ႔ သားေတာ္ေလးရဲ႕ အျပစ္ကင္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနျခင္းကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ၾကည့္ရႈသြားခဲ့ပါတယ္။

* ဒီအခ်ိန္မွာသာမန္ပုထုဇဥ္မွ်သာ ရွိေသးတဲ့ သိဒၶတၱရဲ႕ အသည္းႏွလံုးေတြဟာ ေၾကကြဲပ်က္သုန္းလုမတတ္ ျဖစ္ခဲ့ရခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ တိတ္ဆိတ္လွတဲ့ ညဥ့္နက္နက္မွာ အသက္(၂၉)ႏွစ္သာ ရွိေသးတဲ့ မင္းသားငယ္ဟာ ဖြားဖက္ေတာ္ ကၽြန္ယံု “ေမာင္ဆန္” နဲ႔ အတူတစ္ကြ ေရႊနန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ စိမ္းစည္ဥစၥာအားလံုးကို ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။

* ခရီးမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ျမင္းစီးထြက္ခြာလာခဲ့ၿပီး “အေနာ္မာ” လို႔ေခၚတဲ့ တိုးတိတ္ညင္သာစြာ စီးဆင္းေနတဲ့ ျမစ္ကေလးတစ္စင္းရဲ႕ ေသာင္ကမ္းပါး အေရာက္မွာေတာ့ “သိဒၶတၱ” ဟာ သူရဲ႕ ဆံေတာ္ေတြ၊ မင္း၀တ္တန္းဆာေတြ အားလံုးကို စြန္႕ပယ္ၿပီး တစ္ကိုယ္တည္း ေတာအရပ္ကို ၀င္ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

* အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အမွန္တရားကို ရွာေဖြလိုတဲ့ “ရဟန္းငယ္” တစ္ပါးဟာ တစ္ေတာ၀င္ တစ္ေတာင္ထြက္နဲ႔ ဆရာအရွာထြက္ခဲ့ရာမွာ တစ္ခုေသာ ေတာအုပ္အရပ္မွာ “အာဠာရ” နဲ႕ “ဥဒက” လို႕ေခၚတဲ့ ရေသ့ႏွစ္ပါးကို ေတြ႕ပါေတာ့တယ္။ သူတို႕ထံမွာ တလွည့္စီ တပည့္ခံၿပီး က်င့္ႀကံအားထုတ္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူရွာေနတဲ့ အမွန္တရားကိုေတာ့ မေတြ႕ရပါဘူး။

* ေနာက္ေတာ့ သူဟာ ႏွလံုးေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ “ဥရုေ၀လ” ေခၚတဲ့ ေတာအုပ္ကေလးကို ေတြ႕ေတာ့ ဒီအရပ္မွာဘဲ အမွန္တရားကို ေတြ႕ေအာင္ ရွာေတာ့အံ့လို႕ အႀကံျဖစ္ၿပီး အင္မတန္ျပင္းထန္လွတဲ့ “ဒုကၠရစရိယာ” လို႕ေခၚတဲ့ အက်င့္ကို က်င့္ၿပီး အမွန္တရားကို ဆက္ၿပီး ရွာပါတယ္။ ဒီလို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ က်င့္ၾကံရင္းနဲ႕ (၆)ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကာလကို လြန္ေျမာက္သြားခဲ့ပါတယ္။

* ဒါေပမယ့္ “သူ” အမွန္တရားကို မေတြ႕ရေသးပါဘူး။
(၆)ႏွစ္ေလာက္ ျပင္းထန္တဲ့ အက်င့္ေတြကို က်င့္ေသာ္ျငားလည္း အမွန္တရားကို မေတြ႕ႏိုုင္ေသးတဲ့ “သိဒၶတၱ”ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္လည္ သံုးသပ္ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူဟာ “အမွန္တရား” ကို ရွာေဖြတဲ့ေနရာမွာ “လြန္ကဲေသာ ဆႏၵ နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို ညႇင္းဆဲေသာ အက်င့္” မ်ားဟာ မွားယြင္းေၾကာင္း သိျမင္လာပါတယ္။ “အလယ္အလတ္ မွ်တေသာ ဆႏၵ နဲ႔ ၀ီရိယ” တို႕ကို ခ်ိန္ညႇိၿပီး “မဇၩိမလမ္းစဥ္” နဲ႕သာအမွန္တရားကို ရွာေဖြလို႔ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း သူနားလည္သြားခဲ့ပါတယ္။

* ဒီလို နားလည္သြားတဲ့ေနာက္မွာ သူဟာ အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းထၿပီး ယိမ္းယိုင္ၿပိဳလဲလုလု ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ခႏၶာကို ျပန္ၿပီး အားေမြးရပါေတာ့တယ္။ အစာငတ္၊ ေရငတ္နဲ႔ က်င့္ရတဲ့ က်င့္စဥ္ေတြကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ၿပီး အစာအဟာရေတြကို ျပန္လည္သံုးေဆာင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕အနားမွာ ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ျပဳစုေနတဲ့ “ပဥၥ၀ဂၢီ (၅)ဦး” ေခၚတဲ့ အျခံအရံ(၅)ဦးဟာ “သိဒၶတၱ” မင္းသား အက်င့္ေဖာက္ေလၿပီ။ ဘုရားမျဖစ္ေတာ့ၿပီ´´ဟု အထင္လြဲကာ သူ႔ကို စြန္႔ခြာ သြားၾကပါေတာ့တယ္။

* ဒီျဖစ္ရပ္အတြက္ သိဒၶတၱအဖို႕ ထူးၿပီး တုန္လႈပ္စရာ မရွိပါဘူး။ သူဟာ အရာအားလံုးကို စြန္႔ပစ္ၿပီးခဲ့ပါၿပီ။ စြန္႔လႊတ္ျခင္းဟာ သူ႔အတြက္ မတုန္လႈပ္ႏိုင္သလို စြန္႔ပယ္ခံရျခင္းဟာလည္း သူ႔အဖို႕ တုန္လႈပ္စရာမရွိေတာ့ပါဘူး။ သူဟာ ဆက္ၿပီး အားေမြးပါတယ္။ ကိုယ္ခႏၶာ အားအင္ျပည့္ၿဖိဳး လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူဟာ“ဥရုေ၀ဠ” ေတာအုပ္ကေလးကို စြန္႔ခြာၿပီး (အတိတ္ပါရမီရဲ႕ လမ္းညႊန္မႈနဲ႔) သူေမြးဖြားတဲ့ ေန႔မွာဘဲ အပင္ေပါက္လာခဲ့တဲ့ (ဖြားဘက္ေတာ္) ``ေဗာဓိပင္ပ်ဳိ´´ ေလးရွိရာ အရပ္ဆီကို ထြက္ခြာလာခဲ႔ပါတယ္။

* ဒီ ေဗာဓိပင္ပ်ဳိေလး ေပါက္ေရာက္ရာ အရပ္ေဒသဟာ သာမန္ေညာင္ည အရပ္တစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ေပဘူး။ ဒီေနရာဟာ “မဇၩိမ” ေဒသရဲ႕ အလယ္ဗဟို တည့္တည့္အရပ္လည္း ျဖစ္တယ္။ ေရွးယခင့္ယခင္ ဘုရား(၃)ဆူပြင့္ေတာ္မူရာ “တစ္ထပ္တည္းက်တဲ့” ေနရာလည္းျဖစ္တယ္။ တုႏိႈင္းမယွဥ္သာေသာ ျမင့္ျမတ္မႈအေပါင္း ခေညာင္းရာ ေနရာဌာန ျဖစ္ေပတယ္။ “မဇၩိမေဒသ” ရဲ႕ “ဗဟိုခ်က္မ႑ိဳင္” ေနရာလည္း ျဖစ္ေပတယ္။ ဒီေနရာမွာဘဲ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ “မဇၩိမ” အက်င့္နဲ႔ မၾကာခင္ ဘုရားအျဖစ္ကို ေရာက္ရေတာ့မယ္။ အဲဒီေန႔ဟာ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ဘဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

* အခုလို ကဆုန္လျပည့္ေန႔ရဲ႕ ညခ်မ္းခ်ိန္ခါေလးမွာ ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္ဟာ “မဟာေဗာဓိပင္ပ်ဳိ” ရဲ႕ေအာက္မွာ အေရွ႕အရပ္ကို မ်က္ႏွာမူကာ “ေသာတၱိယ” ျမက္ထမ္းသမားထံမွ အလွဴခံရအပ္ေသာ ျမက္အခင္းကဗၺလာကို ထိုင္စရာအမွတ္ျပဳၿပီး “အာနာပါန” ကမၼဌာန္းဘာ၀နာကို စတင္ စီးျဖန္းပါေတာ့တယ္။

* တက္သစ္စ လျပည့္၀န္းႀကီးဟာ အေရွ႕အရပ္ကေန တရိပ္ရိပ္ တက္လာခ်ိန္ ၊ ၾကယ္ေပါင္းစံု ၀န္းရံခလို႕ ေအးျမတဲ့ေလညင္းကလည္း တသုန္သုန္နဲ႕ တိုက္ခတ္ေနပါတယ္။ ကမၻာေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးဟာ မၾကာမွီ အခ်ိန္ပိုင္းအတြင္း “ဗုဒၶ” လို႔ေခၚတဲ့ အႏိႈင္းမဲ့ မဟာလူသားတစ္ဦး ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာေတာ့မွာကို သိေနသကဲ့သို႕ . . အတုမရွိ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈ အေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုေနပါေတာ့တယ္။

* ဒီအခ်ိန္မွာဘဲ အေလာင္းေတာ္ဟာ ခႏၶမာန္ , မစၥဳမာန္ , ကိေလသမာန္ , အဘိသခၤါရမာန္ , ေဒ၀ပုတၱမာန္ . . တည္းဟူေသာ “မာန္(၅)ပါး” ကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူလွ်က္ ညဥ္႔ဦးယံ အခ်ိန္တြင္ “ပုေဗၺနိ၀ါသဉာဏ္”၊ သန္းေခါင္ယံတြင္ “ဒိဗၺစကၡဳဉာဏ္”၊ မိုးေသာက္ယံတြင္ “သဗၺညဳတဉာဏ္” တို႔ကို ရရွိလွ်က္ လူတြင္စင္စစ္ “ဗုဒၶဘုရားအျဖစ္” သို႕ ေရာက္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီႏွစ္ကေတာ့ မဟာသကၠရာဇ္ (၁၀၃)ခုႏွစ္ ၊ ရက္ကား ကဆုန္လျပည့္ေန႕ ၊ ေန႕ကား ဗုဒၶဟူးေန႕ျဖစ္ၿပီး စန္းသည္ ၀ိသာခါနကၡတ္ႏွင့္ စန္းယွဥ္ေနေသာ အခါပင္ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

* ဒီလို ဘုရားအျဖစ္ကို ရေတာ္မူ , ေရာက္ေတာ္မူၿပီ ဆိုတာနဲ႕ ဗုဒၶဘုရားရွင္ဟာ ေအာက္ပါ ဂါထာကို က်ဴးရင့္ေတာ္ မူပါေတာ့တယ္။ အဲဒီဂါထာကေတာ့ -
“အေနကဇာတိ သံသာရံ၊ သႏၶာ၀ိႆံ အနိဗၺိသံ၊
ဂဟကာရံ ဂေ၀သေႏၱာ၊ ဒုကၡာဇာတိ ပုနပၸဳနံ။
ဂဟကရက ဒိေ႒ာသိ ၊ ပုန ေဂဟံ နကာဟသိ၊
သဗၺာေတ ဖာသုကာ ဘဂၢါ၊ ဂဟကူဋံ ၀ိသခၤတံ။
၀ိသခၤါရဂတံ စိတၱံ ၊ တဏွာနံ ခယမဇၥ်ဂါ”ဆိုတဲ့ ဂါထာပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

* အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ``ဟယ္ ... တဏွာေယာက္်ား လက္သမား ၊ အကၽြႏ္ုပ္သည္ သင္၏ ခႏၶာအိမ္ေဆာက္ျခင္းကို သံသရာတေလွ်ာက္လံုး (မသိဆိုး၀ါးစြာ) အႀကိမ္ႀကိမ္ ခံခဲ့ရေပၿပီ။ ယခုမူ ငါသည္ သင့္အား မဂ္ေလးတန္ ပုဆိန္လက္နက္ျဖင့္ ခုတ္ျဖတ္သုတ္သင္ႏိုင္ၿပီ ျဖစ္၍ ငါအား သင္၏ ခႏၶာအိမ္ေဆာက္ျခင္းအမႈကို မျပဳေစႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ ငါသည္ကား တဏွာအေပါင္းတို႔၏ လြတ္ကင္းရာ ၊ ေသျခင္းကင္းရာ ျပဳျပင္စီရင္ခံရျခင္းကင္းရာ “အမတ” နိဗၺာန္သို႕ဆိုက္ေရာက္ေလၿပီ” ဟု ဆိုလိုပါတယ္။

* ဒါေၾကာင့္မို႔ ``ဘုရားအေနကဇာ တင္တယ္´´ဆိုတာ ဗုဒၶဘုရားအေလာင္းေတာ္ ဘုရားအျဖစ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူသည့္အခါ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ က်ဴးရင့္တဲ့ဂါထာကို “ဘုရားျဖစ္ၿပီ” ဟူသည့္ အထိမ္းအမွတ္အေနျဖင့္ ျပန္လည္ ရြတ္ဆိုၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ “အေနကဇာတိ သံသာရံ . . ဆိုတဲ့ စကားအစ စာလံုးကို ယူၿပီး “အေနကဇာ” တင္တယ္ဆိုၿပီး သံုးႏႈံးၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
ဒါကို “ဗုဒၶဘိေသက မဂၤလာ” လို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။

* အစီအစဥ္ ...
(၁) အေနကဇာတိ သံသာရံ . . . အစခ်ီတဲ့ ဥဒါန္း ဂါထာ
(၂) ‘‘အ၀ိဇၨာ ပစၥယာ သခၤါရာ’’စေသာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ အျပန္အလွန္
(၃) ‘‘ယထာ ဟေ၀ ပါတုဘ၀ႏၱိ’’ သုံးဂါထာ။
(၄) ‘‘ေဟတုပစၥေယာ’’ စေသာ ပဌာန္း ၂၄ ပစၥည္း ဥေဒၵသ
(၅) “ဘုရား ဂုဏ္ေတာ္ (၉)ပါး
(၆) ‘‘ ဇယေႏၱာ ေဗာဓိယာ မူေလ’’ စေသာ ပုဗၺဏွသုတ္ အဆံုးသတ္နဲ႕ က်က်နန ရွိခိုးၿပီး သဒၶါတရား ပြားမ်ားၿပီး ရွိခိုးေလ့ရွိပါတယ္။

* ဂုဏ္ .....


* တခ်ိဳ႕က ေခတ္မီပစၥည္းေတြေပၚသမ်ွ
သုံးနိုင္မွ ဂုဏ္ရွိတယ္ထင္ႀကတယ္။

* တခ်ိဳ႕က ရာထူးဂုဏ္၀ါေတြႀကီးမွ
ဂုဏ္ရွိတယ္ထင္ႀကတယ္။

* တခ်ိဳ႕က ပိုက္ဆံေပါ ရုပ္ေခ်ာ လႈနိုင္
ေပးကမ္းနိုင္မွ ဂုဏ္ရွိတယ္ထင္ႀကတယ္။

* ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ စိတ္ဓါတ္ျဖဴစင္
ရိုးသားျပီးကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းသူ
ရဲ႕ေရႀကည္္ႀကည္ေလးတစ္ခြက္က
လည္းဂုဏ္ရွိတာပါပဲလို႔။

ဆရာေလး မပဏီတဉာဏီ
25.10.2016

* မရႈစိမ့္သူ ....


* မ႐ႈစိမ့္သူ ....

* ဘယ္ေသာအခါမွ သူတပါးေကာင္းစားတာကို မျမင္လုိဘူး။ သူတပါးေကာင္းစားရင္ ေကာင္းစားသေလာက္ စိတ္ေသာက ေရာက္ေနသူ၊ သူတပါးပ်က္စီးရာပ်က္စီးေၾကာင္းကို အၿမဲႀကံစည္ လုပ္ေ
ဆာင္ေနသူ၊ သူကား အျခားသူ မဟုတ္။ မာန္နတ္ ....


* ခုလည္းၾကည့္ေလ။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ပဥၥသာလာ ပုဏၰား႐ြာသို႔ ႂကြေရာက္လာ၏။ အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့ မဟုတ္။ ေလာက သူေတာ္ေကာင္းတို႔မည္သည္ ေပးဆပ္မႈကိုသာလွ်င္ အစဥ္ေ႐ွး႐ႈလ်က္႐ွိ၏။ ခုလည္း ျမတ္ဗုဒၶသည္ ပဥၥသာလာ႐ြာသူ သတိုးသမီးငါးရာတို႔၏ ေသာတာပတၱိမဂ္ရအံ့ေသာ အေၾကာင္းဥပနိႆယေၾကာင့္ ဤ႐ြာသို႔ ႂကြေရာက္ သီတင္းသံုးေနျခင္း ျဖစ္၏။

* သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ ေပးဆပ္မႈကို အစဥ္ေ႐ွး႐ႈသေလာက္ သူယုတ္မာတို႔သည္ကား သူတပါးပ်က္စီးမႈကိုသာ အစဥ္ႀကံေတြး ဖ်က္ဆီးလ်က္႐ွိ၏။ ဤသည္မွာ ေလာက သဘာဝျဖစ္၏။

* တစ္ေန႔ နကၡတ္ပြဲသဘင္ေန႔၌ ပဥၥသာလာ႐ြာသူ သတိုးသမီးငါးရာဟာ ျမစ္ဆိပ္သြား၊ ေရခ်ိဳး၊ တန္ဆာဆင္ၿပီး ျပန္အလာ ျမတ္ဗုဒၶလည္း ႐ြာသို႔ ဆြမ္းခံႂကြေတာ္မူလာ၏။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ မာန္နတ္သည္ တစ္႐ြာလံုး သတိလြတ္ေစ၍ ျမတ္ဗုဒၶ ဆြမ္းမရေအာင္ ေႏွာက္ယွက္ေတာ့၏။ ျမတ္ဗုဒၶလည္း ဆြမ္းခံ႐ြာမွ ဖဲ၍ ႐ြာတံခါး၌ ေခတၱ သီတင္းေန၏။

* ခနဲ႔တဲ့တဲ့ ႐ြဲ႕တဲ့တဲ့အလုပ္သည္လည္း လူယုတ္မာတို႔၏ စ႐ိုက္တစ္မ်ိဳးဟု ထင္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မာန္နတ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶသီတင္းသံုးရာ ႐ြာတံခါးခံုသို႔ လာ၍ `` သမဏ ... ဆြမ္း ရခဲ့ရဲ႕လား?၊ ဒီအခ်ိန္ဆို ဆာေလာင္မႈဒုကၡေတြ ႏွိပ္စက္ေနမွာေပါ့ေနာ္´´ဟု ခနဲ႔သလုိလုိ ႐ြဲ႕သလုိလုိနဲ႔ ေလွ်ာက္၏။

* ျမတ္ဗုဒၶလည္း ``ပါပိမ - ယုတ္မာေသာ မာန္နတ္ ... သင့္လုပ္ရပ္ကို ငါ မသိ မဟုတ္၊ သိ၏။ ယေန႔ ငါ ဆြမ္းတစ္ဇြန္းမွ် မရေသာ္လည္း အာဘႆရာျဗဟၼာမ်ားကဲ့သို႔ ပီတိ, သုခတည္းဟူေသာ အစာအာဟာရျဖင့္ အခ်ိန္ကို လြန္ေျမာက္ေစအံ့´´ဟု မိန္႔၍ -
``သုသုခံ ဝတ ဇီဝါမ၊ ေယသံ ေနာ နတၳိ ကိဥၥနံ။
ပီတိဘကၡာ ဘဝိႆာမ၊ ေဒဝါ အာဘႆရာ ယထာ´´ ဟူေသာ ဂါထာကို မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။


* အဓိပၸာယ္ကား - ``စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစရာ တစ္စံုတစ္ခုမွ် မ႐ွိေတာ့သည့္အတြက္ ငါဘုရားတို႔သည္ အလြန္ခ်မ္းသာစြာ အသက္ေမြးေနၾကရကုန္၏။ အာဘႆရာျဗဟၼာမ်ားသည္ ႏွစ္သက္မႈ ပီတိအစာကို အမွီျပဳကာ ေနၾကရသကဲ့သို႔ ငါဘုရားတို႔သည္လည္း ႏွစ္သက္မႈ ပီတိအစာကို အမွီျပဳကာ ေနထိုင္ရကုန္အံ့´´ဟူသည္တည္း။

* ဟုတ္၏။ ေရာင့္ရဲမႈသည္ အျမတ္ဆံုးေသာ ဥစၥာျဖစ္၏။ ေရာင့္ရဲႏိုင္သူအဖို႔ မျပည့္စံုမႈဟူသည္ အဘယ္မွာ ႐ွိအံ့နည္း။ ထို႔အတူ မေရာင့္ရဲတတ္သူအဖို႔ကလည္း မည္မွ်ပင္ ႐ွိေစ, ရေစကာမူ အလိုျပည့္ဝၿပီဟူ၍ ဘယ္ေသာအခါမွ မ႐ွိႏိုင္ေပ။ လိုၿမဲ လုိေနမည္သာ။ ထိုအလုိမျပည့္ဝမႈသည္ပင္လွ်င္ မိမိဘဝ ပ်က္စီးျခင္း၏ အေၾကာင္းတစ္မ်ိဳး မဟုတ္ေလာ .....

* သို႔ျဖစ္ပါ၍ စာခ်စ္သူ ဓမၼမိတ္ေဆြတို႔ အေနျဖင့္လည္း မိမိဘဝ မပ်က္စီးရေလေအာင္ ``သႏၲဳ႒ိမဂၤလာ´´ဟု ဆိုအပ္ေသာ ``ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ႏိုင္မႈမဂၤလာ´´နဲ႔ ျပည့္စံုေအာင္ ေနထိုင္သင့္ပါေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါသတည္း ......

အ႐ွင္သီလာစာရ
ျမေတာင္ေက်ာင္း
ေရနံေခ်ာင္း
25.10.2016

* ဓမၼပဒအ႒ကထာ၊ ဒုတိယအုပ္၊ စာ - ၁၆၇ ပါ၊ သုခဝဂ္၊ မာရဝတၳဳကို ၾကည္ညိဳပူေဇာ္သည္။