ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္၏ ရာဇဝင္တြင္က်န္ခဲ့ေသာစကားမ်ား
အပုိင္း( ၁)
-------------------------------------------------------
ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ဟူေသာ အမည္ကိုအေတာ္ မ်ားမ်ားၾကားဖူး ၾကပါလိမ့္မည္။
သို႔ေသာ္ေလာကနီတိ ၊
ယေန႔ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ရပ္ရြာအတြင္း ေတြ႕ျမင္ေနရေသာ ဓမၼစၾကာဝတ္ရြတ္ အဖြဲ႕သားမ်ား၏
“ဘိကၡဴနံ ပၪၥ၀ဂၢီနံ ဣသိပတန နာမေက” အစခ်ီေသာ ဓမၼစၾကာပါဠိအား ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္မွ ဓမၼစၾကာကို ၾကည္ညိဳလြန္း၍
နိႆယ ျပန္ဆိုကာထည့္သြင္းေရးသားခဲ့သည္ ဆိုသည္ကို
သိရွိသူနည္းပါးပါလိမ့္မည္။ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပရိယတၱိပညာေရး သမိုင္းတြင္ လယ္တီဆရာေတာ္ အပါအ၀င္ေပါ့ စာအတတ္ဆံုးပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ ပညာရွင္အသီးသီးမွ အသိအမွတ္ ျပဳထားေသာ ဆရာေတာ္ျဖစ္သည္ ။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဓ္စ၊
ဗုဓ္လယ္၊ ဗုဓ္ဆံုး ဟူ၍ဂုဏ္ျပဳ ပူေဇာ္ ၾကေလသည္။
အဓိပၸါယ္မွာ ဗုဓ္စသည္
ဗုဒၶဘုရား၊
ဗုဓ္လယ္ကား အရွင္မဟာ ဗုဒၶေဃာသ
ျဖစ္၍ ဘုရားေဟာပါဠိေတာ္မ်ား၏ အဖြင့္ျဖစ္ေသာ အ႒ကထာ မ်ားအား ေရးသားခဲ့သည့္ သီရိဓမၼာေသာကမင္းေပၚၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ေပၚထြန္းခဲ့ေသာ မေထရ္ျဖစ္သည္။အ႒ကထာဆိုသည္မွာ ဘုရားေဟာ ပါဠိေတာ္မ်ားကို ဥာဏ္ႏုသူမ်ား ေလ့လာက်က္မွတ္သည့္အခါ မရွင္းမလင္း ျဖစ္သျဖင့္ ဋီကာ အႏုဋီကာ၊
မဓုဋီကာ ထပ္ဆင့္ဖြင့္ ဆိုကာ သက္ေတာ္ (၅၅)ႏွစ္အတြင္း က်မ္းစာ(၆၀)ေက်ာ္ အနက္ နိႆယက်မ္း(၄၅)က်မ္းတိတိ အဓိက ထားျပဳစုကာ ေနာင္းေခတ္ စာသင္သားမ်ား မပင္မပန္း၊ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ သင္ယူႏိုင္ရန္ ေရးသားခဲ့သူမွာ ဗုဓ္ဆုံး ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္အား
ျမန္မာျပည္၌ စာအတတ္ဆံုးဟု သတ္မွတ္ရျခင္းမွာ ဆရာေတာ္၏ ေနာက္ခံသမိုင္းတစ္ခုတည္းကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာၾကသည္ မဟုတ္ ဆရာေတာ္ ျပဳစုခဲ့ေသာ က်မ္းစာမ်ား၏ အတိမ္အနက္ကိုၾကည့္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဤမၽွႏွင့္မကပါ
ျမန္မာ့သမိုင္းတေလၽွာက္တြင္ အထက္ျမက္ဆုံး မိဖုရားႀကီး ျဖစ္ေသာနန္းမေတာ္မယ္ႏု ၏ေနာက္ဆုံးခန္းမွ "#မိႏု သူ႔ေႂကြးရွိလၽွင္ ဆပ္ရမည္" ဟူေသာစကားတစ္ခြန္းသည္ မယ္ႏုေသပြဲဝင္ရာ၌ စိုးစဥ္းမၽွ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္မရွိေအာင္ အႀကီးမားဆုံး စိတ္ခြန္အားေပးႏိုင္ခဲ့သည္။
ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္သည္ ပညာဉာဏ္ႀကီးမားသူ ပီပီ ပါဠိစာေပ က်မ္းဂန္ဖတ္ျခင္း၊
က်မ္းျပဳျခင္းတို႔ကိုသာ ေမြ႕ေလ်ာ္ကာ ဆိတ္ဆိတ္ေနရျခင္း ကိုႏွစ္သက္သည္။ အရည္အျပဳံးနည္းၿပီး ဩဝါဒေပးရာတြင္ ဖြဲ႕ႏြဲ႕မေျပာသလို အပိုမဆလာအလုပ္တို႔ကို လုံးဝမႏွစ္သက္ဘဲ လြန္စြာစကားနည္းသူျဖစ္သည္။ စာေပအသိတရားမရွိသူဒုန္းေဝးသူဆိုလၽွင္ ဘုရင္ျဖစ္ေစ ေလကုန္ခံမေျပာဘဲ ဘုေျပာတတ္သျဖင့္ လူတိုင္းမဆိုထားႏွင့္ဘုရင္ပင္ ဆရာေတာ္ႏွင့္စကားေျပာ ရမည္ကို လန္႔သည္။
ဆရာေတာ္သည္
အေၾကာင္းႀကီးငယ္ကိစၥမ်ား ျပသနာ ေျဖရွင္းရာတြင္လည္း ဗုဒၶဆိုဆုံးမေသာ က်မ္းဂန္ရႈေထာင့္မွသာ မ႑ိဳင္ယူကာ ဆုံးျဖတ္ေျဖရွင္းသျဖင့္ အမွားမရွိသလို လူေလးစားခံရသည္။
ဆရာေတာ္ လက္ကိုင္ထားၿပီး
ကိုယ္တိုင္လည္း က်င့္သံုးေသာ အယူဆတစ္ခုမွာ
“ ဘယ္သူ ကဲ့ရဲ႕ ကဲ့ရဲ႕၊ ဘုရား မကဲ့ရဲ႕ေအာင္ေန ” ျဖစ္သည္ ။
ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္သည္ အထက္ဗဒံု(အလံု) ေက်းလက္ ေညာင္ကန္ ရြာသာေခါင္အရပ္ေန ယာပိုင္ရွင္ဦးအို၊ ေဒၚေမႊး တို႔က (၁၁၄၉) ခုႏွစ္ ၊ နယုန္လျပည့္ေက်ာ္ (၅) ရက္ အဂၤါေန႔တြင္ ဖြားျမင္ ခဲ့သည္။
လငပုပ္ဖမ္းခ်ိန္မွာ ေမြးသျဖင့္ ေမာင္ပုပ္ဟုမွည့္ေခၚေသာ္လည္း လက္ဦးဆရာ ဆရာေတာ္ ဦးသာပံုက
ဗုဓသဒၵါ ကိုေထာက္ထားၿပီးေမာင္ဗုဓ္ဟုအမည္ေပးသည္။ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ပထမဘြဲ႕တံဆိပ္ေတာ္မွာ စကၠိႏၵာဘိ ဓဇမဟာ မဟာဓမၼရာဇဂုရု ျဖစ္ၿပီး ဒုတိယဘြဲေတာ္မွာ စကၠိႏၵာဘိ သီရိသဒၶမၼဓဇမဟာ ဓမၼရာဇဂုရု ျဖစ္သည္။ ဘြဲ႕ေတာ္အမည္ထက္ လူအမည္နင့္သာ ထင္ရွားသည္။
ထိုမွဆရာ ေတာ္ဦးပိုး ထံပညာသင္ၾကားခဲ့ျပန္သည္။ဆရာေတာ္ဦးပိုးအား ဘႀကီးေတာ္က အင္းဝေနျပည္ေတာ္သို႔ ပင့္ေဆာင္ကိုးကြယ္ခ်ိန္ မဟာေအာင္ေျမဘံုစံ အုဋ္ေက်ာင္းႀကီးတြင္ ေက်ာင္းထုိင္ခဲ့ၿပီး (၁) ႏွစ္ၾကာတြင္ ဆရာေတာ္ ဦးပိုးပ်ံလြန္ ေတာ္မူသည္။
ထိုေက်ာင္း၏ဒကာမမွာ ဘႀကီးေတာ္မင္းရဲ႕မိဖုရားေခါင္ႀကီး နန္းမေတာ္မယ္ႏု ျဖစ္သျဖင့္ ေက်ာင္းထုိင္ရန္ေတာ္႐ံုပညာစြမ္းနင့္မျဖစ္ ေခ်။ မည္သည့္ဆရာေတာ္ကသာသင့္ေတာ္မည္ စူးစမ္းေမးျမန္းခ်ိန္တြင္
"မုိးႀကီးခ်ဳပ္လို႔ ဘုတ္ ႀကီးမည္၊
သာသနာ ဓါယမာတစ္ဖန္ထုတ္ဖုိ႔ရန္၊ ေရႊအုတ္မယ့္ဆံထံုး၊နားလွည့္ပါဦး"
ဟူေသာ တေဘာင္ေပၚလာခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ဦးပိုးေနရာ ေက်ာင္းထုိင္သူသည္ ဦးပိုးကဲ့သို႔ စာေပက်မ္းဂန္ တတ္ေျမာက္ရမည္ျဖစ္၍ သုဓမၼာဇရပ္တြင္ (၇) ရက္ပတ္လံုးအေမးခံၿပီးမွ ေက်ာင္း နဲ႔သင့္ေလ်ာ္ မသင့္ေလ်ာ္ ဆံုးျဖတ္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ရဲ႕ငယ္ေဖာ္ ဦးဉာဏ္မွ ေက်ာင္းထုိင္ရန္ေျပာသည္ကို "ကိုဉာဏ္၊ မင္းဆရာလုပ္ရတာ စာၾကည့္ပ်က္တယ္။ ကိစၥလည္းမ်ားတယ္။
မလုပ္လိုဘူး"လုိ႔ ျငင္းပါတယ္။
သုိ႔ေသာ္
ပညာသင္ ဆရာေတာ္ရင္း ဦးပိုးရဲ႕တပည့္အမ်ား နဲ႔ သီတင္းသံုးေဖာ္ေတြ ကြဲျပားပ်က္စီးမယ္၊ ငဲ့ညႇာသီးခံၿပီး ေနပါ၊ ကိုယ့္စာကိုယ္ၾကည့္ၿပီး ေနႏုိင္ပါတယ္လို႔ ေလွ်ာက္မွ လက္ခံခဲ့သည္။
ထိုအခါ သာသနာပိုင္ သဲအင္းဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားသည္
ဦးဗုဓ္အား ပိဋိကတ္ေတာ္ထဲက အလြန္တရာခဲရာခဲဆစ္ျဖစ္ေသာ အရာဌာန ဂဏၭိပဗၺျပသနာတို႔ကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေမးျမန္း ေတာ္မူေသာအခါ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္က ဆန္း၊ လကၤာ ၊ သဒၵါ ၊ေနတၱိနည္းတို႔ျဖင့္ဆန္းျပားက်ယ္ဝန္းစြာ ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ေျဖဆိုၿပီး ( ၅ ) ရက္ေျမာက္တြင္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားလည္း ေမးစရာမရွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ
"ကိုဉာဏ္ ငါးရက္ပတ္လံုးေမးတာ မေျဖႏုိင္တာမရွိ၊ တပည့္ေတာ္ကမ်ား ျပန္ေမးရရင္ ဘယ္လိုေန ၾကလိမ့္မသိ"ဆိုေသာ္ အကင္းပါးတဲ့ မူးႀကီးမတ္ႀကီး မ်ားက သဘင္ကို ႐ုပ္သိမ္း လုိက္ေလသည္။
ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ကို ရာဇဂု႐ုဘဲြ႕ေတာ္ဆက္ကပ္ၿပီး ဘုရင္နဲ႔မိဖုရားသီလခံေတာ့ ဆရာေတာ္က ႏႈတ္ပိတ္ ေနသည္။ ဆရာေတာ္ဦးသူက "ကိုဗုဓ္တုိ႔က လုပ္ကေရာ့မဗ်၊ အခုမွစခါရွိေသး၊ ဘာအလိုမက်တယ္ မသိဘူး၊ ဖြင့္ဟေျပာမွေပါ့" လို႔ဆိုပါတယ္။ ဦးဗုဓ္က "ရွိခိုးတယ္ဆိုတာ က်မ္းဂန္ကေတာ့ ပဥၥပတိ ႒ိတလို႔ဆိုတယ္"။
သီလခံသူဘုရင္မွာ ထိျခင္း ငါးပါးနဲ႔ မညီဘဲ တံေတာင္ဆစ္ေအာက္တြင္ ကတီၱပါေခါင္း အံုးခံထားသျဖင့္ အကင္းပါးေသာ မိဖုရားမွ ေခါင္းအံုးကိုဆြဲဖယ္လုိက္မွ သီလေပးေလေတာ့သည္။
☆ဆရာေတာ္ႏွင့္ နန္းမေတာ္မယ္ႏု☆
ဆရာေတာ္သည္ေလာကီေရးေတြကင္းသည္ စာၾကည့္က်မ္းျပဳရာမွ အထိအခုိက္မခံႏုိင္သလို ဘုရင္နဲ႔မိဖုရားကို ဂ႐ုမစိုက္မ်က္ႏွာသာ မေပးေခ်။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ ေျပာစရာရွိလၽွင္ တိုတိုတုတ္တုတ္ ထိထိမိမိ ခပ္ျပတ္ျပတ္သာ ေျပာေလ့ရွိ ရာအုတ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေပၚ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဇာတိျပေတာ့သည္။နန္းမေတာ္မယ္ႏုမွ ဆြမ္းပို႔အၿပီး သီလေဆာက္ရန္ ေတာင္းပန္ေသာ္ စာၾကည့္က်မ္းျပဳေနရာကေန
"ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ဆိုၿပီး ေဆာက္တည္သြား"လို႔ မိန္႔ေလသည္။
တခါတြင္မယ္ႏုက
"တပည့္ေတာ္မသည္ ဤအုတ္ေက်ာင္းႀကီးကို သံုးသိန္းေက်ာ္မွ် အကုန္က်ခံကာ ေဆာက္လုပ္လွဴပါ သည္။
ဖလံခံုရြာမွလည္း တစ္သိန္းေက်ာ္တန္ လွဴဒါန္းပါသည္။
ေန႔စဥ္လည္း ပစၥည္းေလးပါးလွဴပါ သည္။
ဤသို႔ လွဴဒါန္းရသည့္အက်ဳိးတရားကို ေဟာေျပာေတာ္မူပါ" လို႔ ေလွ်ာက္ပါတယ္။
ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းအစ္မကို ဖလားနဲ႔ေရအျပည့္ ခပ္ျပန္သြန္ခုိင္းသည္။
ၿပီးမွ "
#သြန္ပစ္လုိက္ေသာေရသည္ လွဴ၍ကုန္ေသာပစၥည္းႏွင့္တူ၏။ ဖလားမွာကပ္၍ က်န္ေသာေရသည္ အက်ဳိးရတာႏွင့္တူ၏"
လုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။
ဆိုလိုသည္ကား
#ေငြေၾကးသံုးသိန္းသည္ ႐ုပ္တရားသာျဖစ္ၿပီး မ႑ပ္တုိင္တက္ျခင္းျဖစ္ကာ၊
ဒါနသည္ စိတ္ေစတနာအရ အက်ဳိးေပးျခင္းသာ ျဖစ္ေလသည္။
မယ္ႏုက်င္းပေသာ ဘုံကထိန္ပြဲႀကီး၌ ဦးဗုဓ္ကို တရားေဟာရန္ တိုက္တြန္းရာဆရာေတာ္က `ေဟတု ပစၥေယာ´ဟူေသာ (၂၄) ပစၥည္း
ဂါထာကို ရြတ္ေတာ္မူကာ ဆိတ္ဆိတ္ေနလ်ွင္ ႐ွင္ဘုရင္ကလည္း
ေရစက္သြန္းခ် အမ်ွေဝရေလေတာ့သည္။ထိုအခါ ေလးျပင္ေလးရပ္ ႂကြလာေတာ္မူၾကေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား က`ဦးဗုဓ္ကို စာတတ္
သည္ဟု ၾကည္ညိဳလြန္းလွ၍၊ ဧရာမေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို လွဴဒါန္း၍၊ ဧရာမ မိဖုရားႀကီးက ဧရာမ ကထိန္ပြဲႀကီး က်င္းပရာမွာတကတဲဗ်ာ ေဟာလိုက္
သည့္တရားက `ေဟတု ပစၥေယာတဲ့ဗ်ာ´ ဟု ဝိုင္း၍ ျပစ္တင္စကားေျပာၾက၏။ ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္ ၏အေျဖကား (ဧရာမ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး မည္မၽွလႉဒါန္းၿပီး ဧရာမ မိဖုရားႀကီးက ဧရာမကထိန္ပြဲႀကီး က်င္းပရာမွာ ဧရာမ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ႀကီး ေဟာလိုက္တာ ဘယ္သူက ဘာေျပာခ်င္ၾကေသး
သလဲ ) ဟူ၍ျဖစ္ရာ မည္သူမ်ွျပန္လည္ မေခ်ပႏုိင္ဘဲ ဆိတ္ဆိတ္ေနၾကရသည္
☆ဆရာေတာ္ႏွင့္အမတ္ဦးေပၚဦး☆
အမတ္ဦးေပၚဦးသည္ဘိုးေတာ္ဘုရားရွိစဥ္ကပင္ ပညာရွိအမတ္တစ္ဦး ျဖစ္သလို စကားႂကြယ္ဝလြန္းၿပီး ဘိုးေတာ္ဘုရားစိတ္တိုေနသည္ျဖစ္ေစ ဟာသျဖင့္အႏုိင္ယူေလ့႐ွိသူျဖစ္သည္။ ဦးေပၚဦးသည္ မိမိကိုယ္ကိုယုံၾကည္ သူပီပီ ဦးဗုဓ္၏ စကားနည္းေနမႈကို ေသြးတိုးစမ္းလိုသည္ႏွင့္ ဆရာေတာ္ထံသြားသည္။
ထိုစဥ္ ဆရာေတာ္သည္ ေရကန္ေဘးတံျမက္စည္း လွဲေနသည္။
ဦးေပၚဦး။ ။ေရကန္ႀကီးကျဖင့္ အလြန္ေကာင္းပါ
ေပသည္ဘုရား။
ဦးဗုဓ္ ။ ။ေအး.....ေကာင္းတယ္။
ဦးေပၚဦး။ ။ေရကလည္း အလြန္ၾကည္တယ္။
ဦးဗုဓ္ ။ ။ေအး.....ၾကည္တယ္။
ဦးေပၚဦး။ ။ဤေရကန္ႀကီး မည္မ်ွနက္ပါသနည္း
ဘုရား။
ဦးဗုဓ္ ။ ။ငါ......မသိဘူး။
ဦးေပၚဦး ။ ။ဆရာေတာ္ သီတင္းသုံးေတာ္မူေသာ
ေက်ာင္းတိုက္အတြင္း ျဖစ္၍ နီးသည့္
အတြက္ သိလိမ့္မည္ ထင္မွတ္၍
ေလ်ွာက္မိပါသည္ ဘုရား။
ဦးဗုဓ္ ။ ။နီးတိုင္း သိရမည္ဆိုလ်ွင္မင္းႏႈတ္
ခမ္းေမႊး ဘယ္ႏွပင္႐ွိလဲ။
ဦးေပၚဦး။ ။သတိမထားမိ၍ ဘယ္ႏွပင္႐ွိေၾကာင္း
မသိပါ ဘုရား။
ဦးဗုဓ္ ။ ။မင္းႏႈတ္ခမ္းေမႊး ဘယ္ႏွပင္႐ွိသည္
ဟုမသိဘဲ ဤေရကန္၏ အတိမ္
အနက္ကိုေကာ ငါသိႏုိင္မလား။
ဟုမ်က္ႏွာတည္ျဖင့္ ၾကည့္၍ေမးေလရာ စကားတတ္လွေသာပညာ႐ွိ အမတ္ႀကီးသည္ ေ႐ွ႕သို႔ စကားဆက္မရေတာ့ဘဲ ဦးခ်ကာေျပးေလသည္။
သုခုမ အလင္းတန္းမ်ား
