* ထိုသံုးခ်က္ အခ်ိတ္အဆက္မိလိုေသာ္ .....

* ထိုသံုးခ်က္ အခ်ိတ္အဆက္မိလိုေသာ္ .....

*        မသိသည္ကို သိလုိက္ရာ၌ သတိသည္ အညွာ အခရာတည္း။ မမိသည္ကို မိလိုရာ၌လည္း သတိ သည္သာ အညွာ အခရာတည္း။

တုိင္းျပည္၏ အေျခအေနကို အေျခအေနမွန္အတုိင္း သိလုိေသာ ေထာက္လွန္းေရးသမားသည္ အေျခ-အေနမွန္ ဖန္တီးတတ္ရာ ေနရာဌာနမ်ားသို႔ သြားေရာက္ေထာက္လွမ္းရ၏။ မသကၤာစရာေတြ႕ ထုိေတြ႕ရာ သူ၏ေနာက္ ေျခရာေကာက္၍ မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင့္ၾကပ္ ေထာက္လွမ္းရ၏။ ထုိဖန္တီးရွင္က အကြက္ စိပ္စိပ္ အမူအရာျပလွ်င္ ထုိ ေထာက္လွမ္းေရးသမားကလည္း အကြက္စိပ္စိပ္ပင္ မွတ္ခ်က္ေရးရ၏။

ထိုဖန္တီးရွင္က အကယ္တိတိ အကြက္က်ဲက်ဲ ေျခလွမ္းၾကဲၾကီးျဖင့္ အမူအရာျပခဲ့လွ်င္လည္း ထုိ ေထာက္လွမ္းေရးသမားကလည္း သူ႔ဟန္ပန္အတုိင္းလွ်င္ မွတ္ခ်က္ေရးရ၏။

ထုိဖန္တီးရွင္ မည္သူ႔မည္သူ႔အိမ္ ၀င္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ ေရာက္ရွိေနသည္။ ဤသို႔လွ်င္ ထုိဖန္ဆင္းရွင္ ျပဳက်င့္သမွ် အမူအက်င့္အားလံုးကိုလွ်င္ ကြင္းဆက္မျပတ္ မွတ္ခ်က္ေရးထားရ၏။ ထုိဖန္ဆင္းရွင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီ။ သို႔မဟုတ္ တိမ္းေရွာင္သြားျပီ။

ထုိေထာက္လွမ္းေရးသမား မလုိက္ေတာ့။ သူ႔လူပ္ရွားမူ မွတ္တမ္းမ်ားကို ေသခ်ာေစ့ငွ ေလ့လာသံုးသပ္ျပီး ပံုစံေဖာ္ၾကည့္၏ မွတ္ခ်က္အားလံုးက ပံုစံေဖာ္ထုတ္ေပးလုိက္ျပီ။ လက္စသတ္ေတာ့ လုပ္ၾကံမူမွန္သမွ် ဒင္းလက္ခ်က္ကိုး၊ ထုိင္ေထာက္လွမ္းေရးသမား သိရျပီ။ တစ္ဖန္ ရဲအမူထမ္းသမားသည္လည္း အမူေတြ မိမိပိုင္ နယ္ပယ္ထဲ ညစဥ္မျပတ္ ရက္ဆက္ေပၚေနေခ်ရာ -

မူခင္းလုိက္အရာရွိသည္ ဒုစရုိက္မူမ်ား က်ဴးလြန္ေလ့ရွိေသာ ရာဇ၀င္ မွတ္တမ္း၀င္မ်ား က်က္စားရာသို႔ သြားေရာက္ေလ့လာေနရာ ေတြ႕လိုက္ရသည္ ထိုသူႏွစ္ေယာက္။

ထုိသို႔ေတြ႕ရာ၌ ၎တုိ႔ေနာက္ ေျခရာေကာက္၍ မ်က္ေျခမျပတ္ လုိက္လံရူၾကည့္ေန၏။ ၎တို႔သည္ ေစ်းထဲ ေရႊပန္းတိမ္ဆုိင္ စသည္မ်ားလည္း သြားၾက၏။ ၎ကိုလည္း မ်က္ျခည္ျပတ္မခံ လုိက္လံ-မွတ္သားေန၏။ ၎တုိ႔သည္ အရက္ဆုိင္သို႔လည္း ၀င္ၾက၏။ ၎ကိုလည္း ေနာက္ေယာင္ခံကာ လုိက္လံမွတ္သား၏။ ၎တုိ႔သည္ ဖဲ၀ုိင္းစသည္ ကစား၀ုိင္းမ်ားသို႔လည္း လုိက္လံကစားၾက၏။ ၎ကိုလည္း ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေလ့လာမွတ္သား၏။ ထုိသို႔ ၎တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ သြားအတူ၊ လာအတူ၊ အမူအက်င့္မ်ားႏွင့္တကြ သံုးစြဲၾကပံု အားလံုးကို ျခံဳငံုသံုးသပ္ၾကည့္ေလေသာအခါ -

“လက္စသတ္ေတာ့ ဓားျမဆုိတာ ဒင္းတုိ႔ပဲကိုး” ထုိရဲ အမူမွန္ သံကြဲသြားျပီ။

သည္ဥပမာအတူသာလွ်င္ - လူပ္ရွားတုိင္းမွာ မွတ္ခ်က္ပါေသာအားျဖင့္ မ်က္စိႏွစ္လံုး ပြင့္လာခ်ိန္မွသည္ မွိတ္အံ့ဆဲဆဲ အခ်ိန္ထိ လူပ္ရွားေနသမွ် ကိုယ္အမူအရာ၊ ႏူတ္အမူအရာ၊ စိတ္အမူအရာအားလံုးတုိ႔ကို -

(က) မေကာင္းမူ ျပဳက်င့္ေနဆဲ ယင္းမေကာင္းမူမွ မေကာင္းပံု ေပၚလြင္ထင္ရွားလာေအာင္ သတိ လက္မလြတ္ အမွတ္သြင္းလ်က္က ျပဳက်င့္ပါေလ။

(ခ) တစ္ဖန္ ေကာင္းမူ ျပဳက်င့္ေနဆဲ ထုိေကာင္းမူ၏ ေကာင္းေနပံုမ်ားကို ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ထင္ရွားလာေအာင္ သတိပင္းလ်က္ အမွတ္သြင္း ျပဳက်င့္ပါေလ။

၎တုိ႔မွ ဆက္သြယ္လာေသာ ၾကည့္မူ၊ နားေထာင္မူ၊ နမ္းရူတ္မူ၊ စားသံုးမူ၊ ထိေတြ႕မူ၊ ေတြးေတာ ၾကံစည္မူ အားလံုးတုိ႔ကိုလည္း သူ႔အမူ ေပၚေပါက္လာေသာ ေနရာေဒသသုိ႔ကပ္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ မွတ္ခ်က္ယူ ပါေလ။

ယုတ္ညံ့မူ ျဖစ္သျဖင့္ မ်က္ႏွာ မလႊဲသင့္၊ အမူေပၚလွ်င္ အရာ၀င္ရစျမဲပင္ မဟုတ္ေလာ။

ျမင့္ျမတ္မူျဖစ္သျဖင့္ ေခါင္းမလႊဲသင့္၊ အမူသည္ အမူသာျဖစ္၍ စစ္ရစျမဲပင္ မဟုတ္ေလာ။

* မေမ့ေသာ အေမ့တရား ………

* မေမ့ေသာ အေမ့တရား ………

အဘိကၠေမထ ကလ်ာေဏ၊ ပါပံ စိတၱံနိ၀ါရေယ၊

ဒႏၶဥၥိကေရာေတာ ပုညံ၊ ပါပသၼိ ံ ရမတိမေနာ။

ပါပံ စိတၱံ၊ မေကာင္းစိတ္ကို။ နိ၀ါရေယ၊ တားျမစ္ထားလုိက္ပါဦး။ ကလ်ာေဏ၊ ေကာင္းရာ၌ကား။ အဘိကၠ - ေမထ၊ သူ႔ထက္ဦး၍ ေရွ႕တစ္ဆင့္ တုိးေပးလုိက္ပါဦး။ မေနာ၊ စိတ္မည္သည္။ ပါပသၼိ ၊ မေကာင္းရာ ဘက္၌သာ။ ရမတိ၊ ေမြ႕ေလ်ာ္ရိုးထံုးစံရွိ၏။ ဟိယသၼာ၊ အၾကင္မေကာင္းရာ ေပ်ာ္မ်ိဳးစိတ္ေၾကာင့္။ ပုညံ၊ ေကာင္းရာကို။ ဒႏၶံ၊ တံု႔ဆုိင္းဆုိင္း။ ကေရာေတာ၊ ျပဳက်င့္ေလ့ရွိသူအား။ ပါပံစိတၱံ၊ မေကာင္းစိတ္သည္။ နိ၀ါရေယ၊ တားျမစ္ရာ၏။ (ဓမၼပဒ)

“မေကာင္းရာမွ ေကာင္းရာသို႔ စိတ္ေရႊ႕ေျပာင္းေပးေရးကိစၥသည္ ကမၻာၾကီးကို ေျပာင္းျပန္လွန္ေပးရ-သည္ထက္ အထားခက္လွ၏။

“ေမ့စိတ္ကို မေမ့စိတ္အျဖစ္ ျပဳျပင္ေပးေရးကိစၥသည္လည္း ျမင္းမုိရ္ေတာင္ ေဇာက္ထုိးထားေပးေရးထက္ ပို၍ ခက္၏”

ေလာက၌ ေမ့ေစတတ္ေသာအရာတြင္ ဘိန္း၊ အရက္စသည့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးမ်ားမွအစ၊ တုိ႔ေဆး၊ ခပ္ေဆး၊ ေမ့ေဆး၊ ထံုေဆး အမ်ားအစားပင္ တီထြင္ေဖာ္စပ္ထားျခင္း ရွိၾကပါေသာ္လည္း၊ သတိရေဆး ေဖာ္စပ္-ထားျခင္းကား နည္းပါးလွေခ်၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ ပင္ကိုသဘာ၀ျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ခ်မ္းေျမ႕ျခင္း အလ်င္း ကင္းဆိတ္ေနေသာ ဤေလာကထဲ၌ -

ဆင္းရဲဒဏ္ မခံႏုိင္သူတုိ႔ မ်ားျပားေနေသာေၾကာင့္တည္း။ အေပ်ာ္တုိ႔ျဖင့္ ေလာကၾကီးကို ျပင္ဆင္ေပးလုိၾကေသာေၾကာင့္တည္း။ ထုိႏွစ္ဦးစလံုး ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္ေမ့ပစ္လုိက္ၾက၏။ ပတ္၀န္းက်င္-ကိုလည္း ေမ့ပစ္လုိက္ၾက၏။ အခ်ိန္ကိုလည္း ေမ့ပစ္လုိၾက၏။ သို႔မဟုတ္ -

ေလာကၾကီးကို အလ်ားလုိက္ ခုန္ေက်ာ္လုိက္ျခင္း။

ထုိႏွစ္ဦးစလံုး ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္သတိရေနမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ၾက၏။ ပတ္၀န္းက်င္အေပၚ အမွတ္ရေန မည္ကိုလည္း ေၾကာက္ရြံ႕ၾက၏။ အခ်ိန္ႏွင့္တကြ မိမိျပဳက်င့္ေနေသာ မေကာင္းမူကိုလွ်င္ သတိျပဳလုိၾကျပီ။ ထုိႏွစ္ဦးမ်ိဳး ဤေလာကလူသားထဲ၀ယ္ အဘယ္မွ် မ်ားျပားေနသနည္း၊ ယေန႔ရွိလူတစ္ရာလွ်င္ ၎တုိ႔ သေႏၶေပးထားေသာ မ်ိဳးေစ့တုိ႔ကိုပါ ထည့္သြင္းေရတြက္ေသာ္ ရာေက်ာ္မည္သာတည္း။

ထုိသူတုိ႔ကို -

သတိရွိရွိ ေနၾကစမ္းပါ၊ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္သိၾကစမ္းပါ။ ဤသို႔ သတိေပးေသာ္ ထုိသတိေပးသူသာ ေမာေပလိမ့္မည္။ သို႔ေၾကာင့္ ေမ့စိတ္သို႔ ေျပာင္းလဲေရးကိစၥသည္ ျမင္းမုိရ္ေတာင္ကို ေဇာက္ထုိးထားခုိင္း ရသည္ထက္ ပို၍ ခက္လွ၏ဆုိေသာ ငါတုိ႔စကား လြန္အံ့မထင္ျပီ။

စင္စစ္ ေမ့ေမ့ေနတတ္ေသာ အေလ့သည္ သတၱ၀ါျဖစ္စမွသည္ ယေန႔တုိင္ အေမြစား၊ အေမြခံအျဖစ္ ကမၻာ့ ကမၻာႏွင့္ခ်ီ၍ ပါလာေသာ ရိုးတြင္းေအာင္းဗီဇသတၱိမ်ိဳး ျဖစ္ေနေလရာ အိမ္ရွင္အရာ၌ တည္ေနျပီး ျဖစ္၏။ ရူမွတ္မူအေလ့အက်င့္ကား အိမ္ရွင္အရာ၌ တည္ေနေအာင္ ေသြးယူရမည္ျဖစ္ရကား ဧည့္သည္အရာ၌ သာ ရွိေခ်ေသး၏။ တစ္ဖန္ အေမ့ၾကားမွ ေပါက္ဖြားရမည္ ျဖစ္သျဖင့္လည္း အေမ့ႏွင့္ မေမ့သည္ မိခင္ႏွင့္ သားပမာသာ ျဖစ္ေနပါ၏။

သို႔ေၾကာင့္ - အမွတ္ရေစမူ၊ မေမ့သတိ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရာ၌ -

မပ်င္းမရိ ဇြဲလံု႔လ၊ ခြန္အားရွိမွ သတိအား ၾကီးထြားႏုိင္ေခ်မည္။ အပ်င္း အဖ်ာင္းတုိ႔၏ အရာကား မဟုတ္ ျပီ။ ရဲတင္းျခင္း၊ စိတ္ရွည္ျခင္း၊ စိတ္ပါလက္ပါရွိျခင္းႏွင့္ ျပည့္၀မွသာ ေအာင္ႏုိင္ရေခ်သည္။ ေပ်ာ့ညံ့သူ၊ စိတ္တုိသူ၊ စိတ္မ၀င္စားေလသူမ်ားႏွင့္ လားလားမွ် မသက္ဆုိင္ျပီ။

ေရႊေက်ာင္းကုန္းဆရာေတာ္ ၀န၀ါသီ ေဉယ်ဓမၼသာမိေထရ္ ေရးသားစီရင္ေတာ္မူသည့္ သတိမူသူတို႔၏ နားရာစခန္း၊ သတိမဲ့သူတို႔၏သြားရာလမ္း စာအုပ္မွ ျပန္လည္ထုတ္ႏူတ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

* နယ္က်ယ္ကို က်ဥ္းေျမာင္းေစမည့္ ထုိသတိ

* နယ္က်ယ္ကို က်ဥ္းေျမာင္းေစမည့္ ထုိသတိ

* ေမ့သူ၌ အခ်ဲ႕ႏွင့္ အလွည့္တုိ႔၏ လွည့္စားျခင္း ခံေနရရာ နယ္က်ယ္၏။ သို႔ေၾကာင့္ ခရီးရွည္၏။

သတိသည္ကား -

ထုိနယ္က်ယ္အားလံုးကိုပင္ နယ္က်ဥ္းအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲေပးျပီး ခရီးတာ တုိေအာင္ျပဳျပင္ ေပးပါမည္။ ခရီးတာ တုိေသာ္လည္း မပင္မပမ္း၊ ခရီးလမ္းလည္း ဆံုးေစပါမည္။ ထုိသတိသည္ အမွားကို ပလပ္၍ အမွန္ကိုသာ အမွတ္ေပးပါမည္။ ထိုသတိသည္ အမွန္အမွတ္ရတုိင္းလည္း ဟုတ္မဟုတ္ စိစစ္သံုသပ္ေပး ပါမည္။

သိဆုိေသာ္ -

ထုိသတိ လက္ကိုင္ရွိသင့္သည္ ေအာက္သို႔ေရာက္ေစမည့္ အေမွာက္သမားဘ၀ မဟုတ္ အထက္သို႔ ဆန္ေစမည့္ အလွန္သမားမ်ား ျဖစ္ရမည္ ဧကန္တည္း။ ေအာက္စာစားမည့္ အမွားသမားလည္း မဟုတ္၊ အထက္စာစားမည့္ အမွန္သမားသာ ျဖစ္ရမည္ ဧကန္တည္း။ အေမွာက္ကား ေအာက္ၾကည့္ၾကည့္၍ ေအာက္သိသာ သိခ်မ့္မည္။ အလွန္ကား အထက္ၾကည္ၾကည့္၍ အထက္သိသာ ရွိခ်ိမ့္မည္။ တစ္ဖန္ အမွားကား အလ်ားလုိက္ သြားသျဖင့္ နားစရာမရွိ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္။ အမွန္ကား ကန္႔လန္႔ကူးသျဖင့္ ကမ္းနဖူး အထူးေတြ႕ခ်ိမ့္မည္။

ထုိႏွစ္စား မည္သို႔ျခားနားပါသနည္း။

ေမ့ရာမွျဖစ္ေသာ အေမွာက္တရား၊ အမွားတရားမ်ားသည္ တစ္ဖက္ဆီသို႔ မိမိစိတ္မ်က္စိ မွိတ္လြတ္ေပး ထားရာမွ ျဖစ္၏။ တစ္ဖက္အာရုံ၏ အရိပ္စဥ္ အမွ်င္တန္းမွ်ကိုပင္ ပံုဖမ္းလ်က္က၊ ပမာပိတ္ကားတြင္ ေရာင္စံုေဆးမ်ားျဖင့္ မူန္းျခယ္ထားေသာ မင္းသမီး ရုပ္ပံုလႊာကို ၾကည့္၍ မဘယ္သူပဲ၊ ကိုယ္ၾကည့္လုိက္ရာ မငး္သမီး ရုပ္ပံုလႊာကို ကား မကိုင္မိ၊ မထိမိ၊ ေအာက္ခံရွိ ပိတ္သား၏ အႏုအၾကမ္းကိုသာ ကိုင္တြယ္ သံုးသပ္ရဘိသို႔၊ မွန္းမိရာမွ စတင္၏။ တစ္ဖန္ အာရုံရွင္၏ ၀တၳဳရုပ္ကို ခံစား၊ အမည္ကို မွတ္သား ထားမိရာမွ အေမ့ရ၏။

အစြဲၾကီးေသာ အအိပ္သမား၊ အိပ္မက္ဆန္းမ်ား မက္တတ္သည္။ ထုိအမည္ကို ဆင္ျခင္၊ အမည္၌ ခင္မင္ ျပီး၊ အမည္ေပၚတြင္ အစြဲ၀င္လ်က္ရွိေသာ ထုိ အေမ့သမားအား - အခ်ိဳစား၊ အခ်ိဳကား ေပ်ာက္၊ ထန္းလွ်က္ကား မေပ်ာက္ေတာ့ေသာအခါ၊ အခ်ိဳစား၊ အခ်ိဳကား ေပ်ာက္၊ ၾကက္ကား မေပ်ာက္ေတာ့ေသာ အခါ -

အမွားၾကား အမွန္ထင္လာေစေသာအားျဖင့္ ထန္းလွ်က္၊ ၾကက္စသည့္ အမည္ဆန္းမ်ားက အသိေပး လာၾကေလျပီ။ ထုိအမည္ဆန္းမ်ားသည္ ရုပ္စြဲမဟုတ္၊ စိတ္စြဲ၊ တကယ့္အရွိမဟုတ္၊ အမည္မွည့္အာရုံ၊ သို႔ေၾကာင့္ ေပ်ာက္ပ်က္ခဲ၏။ ထုိအစြဲ စိတ္အလုပ္လုပ္ စိတ္သရုပ္ေဖာ္ရာ ႏွလံုးထဲႏွင့္တကြ အသည္းျပင္ သည္းေျခစသည္မ်ားအထိ အစြဲရိပ္ႏွင့္ ကပ္လ်က္က ခိုေနတတ္ၾကရာ - စိတ္ထေလ အရိပ္ျပေလ ျဖစ္ေန ေတာ့သည္။ စိတ္ကစားေလ ဆန္းျပားေလလည္း ျဖစ္ေနတတ္သည္။ လူတုိ႔အာရုံထဲ အစြဲလြန္သျဖင့္ ညအိပ္မက္ခန္း ခပ္ဆန္းဆန္းပမာ ရွိ၏။ ထုိ စိတ္စြဲလမ္း၊ အာရုံဆန္းမ်ားေၾကာင့္ - အျမတ္တစ္ခုမွ ၾကက္ပဲ၊ ၀က္ပဲ စသည့္ အမည္ဆန္းမ်ား မိုးမဆံုး၊ ေလမဆံုးျပီ။ အၾကားတစ္ခုမွလည္း ထုိထုိအမည္ဆန္းမ်ား မီးခိုး မဆံုး မိုးမဆံုးေတာ့ျပီ။ သည့္အတူ အျခားတစ္ခုတစ္ခုမွလည္း ပင္လယ္ျပင္တစ္ဖက္ကမ္းပမာ ေမွ်ာ္မဆံုးျပီ။

ထိုအေမ့သား နယ္က်ယ္ၾကီးရဲ႕အၾကား ဖားရွာရေခ်ျပီ။ ထုိနယ္က်ယ္ကို က်ဥ္းေစလိုေသာ္ -

၁။ သူ႔ဘက္သို႔ လုိက္မွတ္ေနမည့္အစား၊ ကိုယ့္ဘက္ကသာ မွတ္ရပါမည္။

၂။ သူ႔အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားေနမည့္အစား ကိုယ့္အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားေနရပါမည္။

၃။ အမည္ေပၚ စိတ္ေမးတင္မည့္အစား အမည္ကိုေက်ာ္၍ သူ႔ဇာတိရုပ္အေပၚ ဉာဏ္က်က္စားေပးရပါမည္။

ထုိသံုးမ်ိဳးတုိ႔တြင္ -

(၁) အေမ့သားတုိင္း၊ အာရုံ၏ တုိက္ဆြဲဆြဲရာဘက္သို႔ စိတ္မွင္သက္ကာ မက္ျပီး ပါသြားေလ့ ရွိတတ္ျမဲ ျဖစ္ရာ အမွတ္ရမူသည္လည္း သူ႔ဘက္မွေန၍ခ်ည္းသာ အမွတ္ေပးရေလ့ ရွိ၏။ မိမိမ်က္စိဘက္မွသာ ျမင္သည္ သို႔ေသာ္ ၾကက္ပါဟူ၍တည္း။ မိမိနားဘက္မွသာ ၾကားသည္ သို႔ေသာ္ ၾကက္ဟူ၍တည္း။

ထုိမွတ္ခ်က္မ်ားသည္ မွတ္ခ်က္မွားဟူ၍သာ သင္နားလည္ထားပါေလ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ အျမင္သည္ ၾကက္ကမဟုတ္၊ မိမိဘက္ကသာ၊ ၾကက္သည္လည္း ၾကက္မဟုတ္၊ အဆင္း၊ အသံစသည္ တုိ႔၏ အရိပ္အေယာင္မွ်သာ ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ပါတည္း။

သင္ မယံုကိုင္ၾကည့္ ၾကက္မထိမိ၊ ရုပ္၀တၳဳခ်င္းသာ ထိမိမည္။

ထုိသို႔ သူ႔ဘက္ခ်ည္း စိုက္၊ လုိက္မွတ္ေနမိျခင္းေၾကာင့္ အျမင္တစ္ခုတည္းကပင္ ၾကက္ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ ဘဲဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ကြ်ဲ၊ ႏြား၊ သိုး၊ ဆိတ္ဟူ၍လည္ေးကာင္း စသည္စသည့္ သဘာ၀ ၀တၳဳရုပ္ တစ္ခုတစ္ခု ျမင္တုိင္းျမင္တုိင္း ထုိသဘာ၀ ၀တၳဳရုပ္ကို လူလူခ်င္း အသိေပးရာ လဲလွယ္ရာတုိ႔၌ နားလည္ရန္ ထားရွိေပးထားသည့္ သညာသိအမည္စြဲမ်ားကိုခ်ည္းသာ အမွတ္မိေနရကား နယ္စည္းျခား ၍ပင္ မရေတာ့ျပီ။ ထိုသူမွ နယ္မက်ယ္ ဘယ္သူ က်ယ္ပါအံ့နည္း။

သည့္အတူ အၾကားတစ္ခုတည္းမွာပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အနံ႔တစ္ခုတည္းမွပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အရသာတစ္ခု တည္းမွပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အေတြ႕တစ္ခုတည္းမွပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ထုိအမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ ၾကီးစိုးေနရေခ်ရာ အေတြးတစ္ခု တည္းမွပင္ ထုိအမ်ိဳးမ်ိဳးကို တုိးပြားလာေခ်ရာ ထုိသူ ယုန္၌ေပါေလ၊ ေခြးေမာေလပမာ ျဖစ္ရရွာျပီ။ ထုိနယ္က်ယ္တုိ႔ကို က်ဥ္းေစလိုေသာ္ မိမိဘက္ကသာေန၍ အျမင္ကို အျမင္အတုိင္းလွ်င္ ျမင္သည္ဟူ၍ မွတ္ခ်က္ေပးပါေလ၊ အၾကားကိုလည္း အၾကားအတုိင္းလွ်င္ ၾကားသည္ဟူ၍သာ မွတ္ခ်က္ေပးပါေလာ။

ထုိအခါ အျမင္သည္ အျမင္ျဖင့္သာ ရပ္တန္႔သြားပါလိမ့္မည္။ အၾကား စသည္သည္လည္း အၾကား စသည္ ျဖင့္သာ လမ္းဆံုးသြားပါလိမ့္မည္။ ဘာျမင္ျမင္ အျမင္သည္ အျမင္သာျဖစ္၍ အမွန္မွတ္ ဆုိရပါသည္။ အၾကား စသည္မ်ားလည္း အၾကားသည္ အၾကားသာ၊ အနံ႔သည္ အနံ႔သာ၊ အရသာ၌ အခ်ိဳသည္ အခ်ိဳသာ၊ အခ်ဥ္သည္ အခ်ဥ္သာ၊ အေတြ႕ အထိ၌လည္း၊ အႏုသည္ အႏုသာ၊ အၾကမ္းသည္လည္း အၾကမ္းသာ၊ အေတြး၌ကား ၾကံသိမူသည္ ၾကံသိေနရုံမွ်သာ ျဖစ္ၾကေလရကား ဘာမွတ္မွတ္ အမွတ္မမွား ေတာ့ပါျပီ။ လူတုိင္းလွ်င္ အိပ္ေမာက်ေနစဥ္မွတစ္ပါး အမွတ္မ်ား ရွိၾက၏။ ထုိအမွတ္ သူ ႔ဘက္မွ ကိုယ့္ဘက္ထားလုိက္ေသာ္ လမ္းတည့္သြားျပီ။

ေရႊေက်ာင္းကုန္းဆရာေတာ္ ၀န၀ါသီ ေဉယ်ဓမၼသာမိေထရ္ ေရးသားစီရင္ေတာ္မူသည့္ သတိမူသူတို႔၏ နားရာစခန္း၊ သတိမဲ့သူတို႔၏သြားရာလမ္း စာအုပ္မွ ျပန္လည္ထုတ္ႏူတ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

* မိခင္ေဟာင္းႏွင့္ ေပါင္းမိျခင္း

* မိခင္ေဟာင္းႏွင့္ ေပါင္းမိျခင္း

* ထုိကေလး ေျပးႏုိင္လႊားႏုိင္ ကစားႏုိင္လာေသာအခါတြင္ကား အမွားကို အမွန္ထင္ေစမူ၊ ေမာဟမိခင္က အစားထိုး၀င္ေရာက္လာေတာ့ရာ -

ထင္ရာျမင္ရာ အဟုတ္ထင္၊ ေယာက္်ားေလးျဖစ္က ေယာက္်ားေလးအမူအရာျဖင့္၊ မိန္းကေလးျဖစ္က မိန္းကေလးအမူရာျဖင့္ ပြဲထုတ္ကစား အိုးပုတ္၊ ခ်ိဳးရုပ္ပံု ဟန္မ်ားျဖင့္ ကစားေစျပီး ဘ၀ကို ေမ့ေစ၏။ ဘ၀ကိုေက်ာ္ အရုပ္အာရုံေပၚ ေပ်ာ္ေစ၏။

ေတာေယာက္်ားေလး ထန္းပလပ္ ျမင္းလုပ္၊ ေျခစံုသုတ္ ေျပးကစားရေခ်၏။ ျမိဳ႕ေယာက္်ားေလးကိုကား သစ္သားခံုျမင္းလုပ္ ကိုယ္တုိင္လူပ္၍ အိမ္တြင္းမွာပင္ ကစားေစ၏။ ကိုယ့္ကိုမၾကည့္၊ ျမင္းရုပ္ၾကည့္ ေဆာ့ကစားခြင့္ရေလရာ ထုိကေလး ေမာရမွန္းပင္ မသိေတာ့ျပီ။

ထိုမွတစ္ဆင့္ ဆယ့္ငါး၊ ဆယ့္ေျခာက္အရြယ္ ေရာက္လာေသာအခါ - ေမာဟသည္ ျခင္ဆီျဖည့္၊ အရိုးမာ၊ ေသြးသားဆူ၊ သူ႔အမူရာကို ၾကည့္တဲ့ကာ အဟုတ္လူ၊ မတူရာလိင္ဘက္ မ်က္ႏွာလွည့္ခိုင္းျပီး ထင္တုိင္းလွ်င္ အက်ဲခုိင္းေတာ့၏။ အာရုံစံု အပံုၾကား စိတ္ကိုလည္း ပို႔လႊတ္ထားေစ၏။ ကိုယ္ခႏၶာ ကိုယ့္အရွိကိုကား တစိေလးမွ် အသိမေပးျပီ။ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ့္ကိစၥ တစ္စေလးမွ် အသိမေပးျပီ။ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ့္ကိစၥ တစ္စေလးမွ် မရိပ္မိျပီ။ အရူံးႏွင့္အျမတ္ တစ္မွတ္ကေလးမွ် အမွတ္မရေစျပီ။

ထုိ ဆယ့္ငါး၊ ဆယ့္ေျခာက္ေလးတုိ႔သည္ အရြယ္ရုိင္း ဆုိရ၏။

အရြယ္ရုိင္း ကင္ပြန္းတပ္ၾကေသာ္လည္း အရြယ္ကား မရိုင္းပါေခ်။ ႏုပ်ိဳျခင္း၊ လန္းဆန္းျခင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႕ျခင္းမ်ားႏွင့္အတူ ကေလးရုပ္လည္း မေပ်ာက္ေသး၊ အရြယ္ဟိုင္းလည္း မေပါက္ေသးေသာ တက္ေသြးေလးမ်ား အထြက္တုိး၊ အလွျဖိဳးေလးမ်ားခ်ည္း ျဖစ္ၾကပါသည္။ ရုိင္းသည္မွာ မသိေသာ အသိကသာတည္း။ သို႔မဟုတ္ မမွန္ရာအသိေပး၊ မွန္ရာ ကြယ္ေပးေသာ အေမွာင့္သိကသာတည္း။

ထုိအမွားသိ အလွည့္ခံထားရရွာေသာ ကေလးငယ္တုိ႔သည္-

(က) မိမိတုိ႔ ကိုးကြယ္၀တ္ျပဳရာ ဘာသာဓေလ့ကို ပင္တုိင္ထား၍လည္းေကာင္း၊

(ခ) မိမိတုိ႔ ဆင္းသက္လာရာ လူမ်ိဳးဓေလ့တုိ႔ကို မူကိုင္ထား၍လည္းေကာင္း၊

စိတ္ထင္ ထင္သေလာက္ တီထြင္ဆန္းသစ္တတ္ၾကေခ်၏။ အ၀တ္အစားအေရာင္အေသြး ဆင္ယင္ ထံုးဖြဲ႕မူပံုစံစသည့္ လူျမင္ကြင္းျပသၾကရမည့္အရာအားလံုး အမူရာဟန္ပန္မ်ားႏွင့္ တကြြ တီထြင္ဆန္းသစ္ လာၾကေတာ့၏။ ၎တုိ႔မ်က္စိထဲ သမာရုိးက် ျမင္ေနက်မွ ခြဲထြက္လာေသာ အမူရာမွန္သမွ်ကို တုပ ၾကေတာ့မည္။

၁။ ၎တုိ႔ သံုးေသာ အ၀တ္အစားမ်ားကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ အယဥ္အရိုင္း ကြဲႏုိင္သည္။

၂။ ၎တုိ႔ ႏွစ္သက္ေသာ အေရာင္အေသြးမ်ားကို ၾကည့္၍ စိတ္ အႏုအၾကမ္း သိႏုိင္သည္။

၃။ ၎တုိ႔ စားသံုးေသာ အစာမ်ားကိုး ၾကည့္၍လည္း ကိုယ္အႏု၊ အၾကမ္း ခန္႔မွန္း၍ ရသည္။

၄။ ၎တုိ႔ သံုးႏူန္းေသာ စကား နားေထာင္ျခင္းအားျဖင့္ ၎တုိ႔စိတ္ ဘယ္ဆီနားမည္အထိ သိႏုိင္သည္။

ထုိအရြယ္ရုိင္းေလးမ်ား၏ အမူအက်င့္မ်ားကို အရြယ္မေရာက္ေသးေသာ ေနာင္လာ ေအာက္ေပါက္ ကေလးမ်ားကလည္း အတုျမင္ အတတ္သင္ယူၾကေပေတာ့မည္။ သို႔ေၾကာင့္ ထုိအရြယ္ရုိင္းေလးမ်ားကို ကာလသား၊ ကာလသမီးေလးမ်ား ဆုိရ၏။ ေခတ္တစ္ေခတ္၏ ဖန္ဆင္းရွင္ေလးမ်ား ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ လူငယ္လူၾကီးမ်ား အားလံုး ေၾကးမံုသဖြယ္ အရိပ္ၾကည့္ရမည့္အရြယ္ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ မ်ိဳးဆက္သစ္ေသြး၊ ေမြးဖြားေပးၾကေတာ့မည့္ အခ်ိန္က်ေရာက္ေနျပီ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ေခတ္ကာလ သားသမီးမ်ား ဆုိရေခ်၏။

ထုိအရြယ္ရုိင္းေလးမ်ားကို မသိေသာအသိက သာ၍ပင္ မ်က္စိက်၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ သူျခယ္ ခ်ယ္သလို လွယ္၍ရတတ္ေသာေၾကာင့္တည္း။

ထိုအရြယ္ရုိင္းေလးမ်ား တစ္ေနကုန္ ထင္တုိင္းအက်ဲခံထားရသျဖင့္ ကိုယ္ႏြမ္းစိတ္ပန္း ျဖစ္လာေလေသာ အခါ တစ္ေရးတစ္မွိတ္ ေမာဟက သိပ္လွဲေပးလုိက္၏။

တစ္ဖက္၏ လက္ရဲဇက္ရဲ၊ ထင္တုိင္းအက်ဲခံထားရသူကိုလည္း၊ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္မရိပ္မိေစေသာ အားျဖင့္ ညလွ်င္ တိတ္ဆိတ္ တစ္ေရးမွိတ္ေစ၏။

သို႔မဟုတ္ အာရုံစံု ပံုဖမ္းမရခ်ိန္ နားၾကပါေလဦး။

တစ္ဖန္ နံနက္မုိးေသာက္ အလင္းေရာက္သျဖင့္ ႏုိးထလာရခ်ိန္၀ယ္၊ အိမ္ေနေသာ္လည္း စိတ္အျပင္ပို႔ တုိ႔ျပီး၊ ထိျပီးသား လုိက္လံကာ အေတြးျဖင့္ ပံုဖမ္းေပးလ်က္က ယေန႔တစ္ရက္ ဆက္လက္ရမည္ကို စီစဥ္ေပးထားေနႏွင့္၏။

ဤသို႔ျဖင့္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အာရုံတုိ႔ဘက္ခ်ည္း စိတ္ပို႔ထားေစျပီ၊ ကစားစားက်က္ ကစားကြက္ ေဖာ္အေပးခံၾကရေသာ ထုိကေလးမ်ားတုိ႔ခမ်ာ -

အေတြးမွားသည္ တစ္စတစ္စ ၾကီးထြားလာၾကျပီ။

အေတြးမွားၾကား ေျပားမွား ဆုိမွားေလးမ်ားလည္း ညွပ္သြင္းထားလုိက္ၾကျပီ။

အေတြးမွားၾကား လုပ္မွားကိုင္မွားေလးမ်ားလည္း သြင္းေပးထားလုိက္ၾကျပီ။

ထိုအခါ ေျခေခ်ာ္ျဖင့္ လက္ေခ်ာ္အခ်င္းခ်င္း ကံေပၚၾကေလျပီတည္း။

ေရႊေက်ာင္းကုန္းဆရာေတာ္ ၀န၀ါသီ ေဉယ်ဓမၼသာမိေထရ္ ေရးသားစီရင္ေတာ္မူသည့္ သတိမူသူတို႔၏ နားရာစခန္း၊ သတိမဲ့သူတို႔၏သြားရာလမ္း စာအုပ္မွ ျပန္လည္ထုတ္ႏူတ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

* ဒုကၡေျဖနည္း ရွာေဖြၾကပါစုိ႔ ….

* ဒုကၡေျဖနည္း ရွာေဖြၾကပါစုိ႔ ….

* အကၽြႏု္ပ္တုိ႔သည္ကား ပုထုဇဥ္လူသားမ်ားျဖစ္ၾက၏။

ပုထုဇဥ္ဟူသည္ “ပုထုကိေလေသ ဇေနတီတိ ပုထုဇၨေနာ”တဲ့။ “ကိေလသာထူေျပာသူ”ဟု အဓိပၸာယ္ရ တယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဒုကၡေပါင္းစံုႏွင့္ ႀကံဳေတြ႕ၾကရ၏။ ထုိသုိ႔ဒုကၡေပါင္းစံုရွိၾကေသာ္လည္း အခ်ဳပ္အားျဖင့္ သမုတိဒုကၡ - မ်က္ျမင္ဆင္းရဲႏွင့္ ပရမတၳဒုကၡ - ျမင္ႏုိင္ခဲ့ေသာဆင္းရဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးသာရွိ၏။ ထုိသုိ႔ေသာ ဒုကၡမ်ားကုိ ဘယ္လူသား ဘယ္သတၱ၀ါမွ မခံစားခ်င္ၾက။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ႀကံဳလာသမွ်ကုိ ဒုကၡမ်ားကုိ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ရာ ယံုၾကည္ရာ ဘာသာတရားအေလ်ာက္ အေတြ႕အႀကံဳအေလ်ာက္ ေျဖရွင္းၾက၏။ ေျပေပ်ာက္သည္လည္းရွိ၏။ မေျပေပ်ာက္သည္က မ်ား၏။

* အဘယ္ေၾကာင့္နည္း …..

ေျဖရွင္းနည္း မမွန္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ နည္းစနစ္မွန္လွ်င္ အဘယ္မွာ မေျပေပ်ာက္ဘဲရွိအံ့နည္း။ သုိ႔ဆုိေသာ္ စစ္မွန္ေသာနည္းစနစ္ကုိ အဘယ္မွာ ရွာရမည္နည္း။ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ရာ ဘာသာ တရားႏွင့္ ထုိထုိေသာ ပညာရွိမ်ားထံမွ ျဖစ္၏။ ဘာသာတရားႏွင့္ ပညာရွင္မ်ားသည္ အသိပညာကုိ ေမြးဖြားေပး၏။ ထုိအသိပညာသည္ သမုတိဒုကၡ - မ်က္ျမင္ဆင္းရဲကုိလည္း ေျဖရွင္းေပး၏။ ပရမတၳဒုကၡ - ျမင္ႏုိင္ခဲေသာ ႐ုပ္နာမ္ဆင္းရဲကုိလည္း ေျဖရွင္းေပး၏။

* ဥပမာ - ပစၥည္းဥစၥာ အသံုးအေဆာင္ဆင္းရဲမႈကုိ -

၁။ ဥ႒ာနသမၸဒါ - တရားႏွင့္ယွဥ္ေသာ ႀကိဳးစားရွာေဖြမႈ၊

၂။ အာရကၡသမၸဒါ - ရွာေဖြရရွိထားသည့္ ေခၽြးနည္းစာမ်ားကုိ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိမ္းသိမ္းႏုိင္မႈ၊

၃။ သမဇီ၀ိတာ - ၀င္ေငြထြက္ေငြ မွ်တေအာင္ သံုးစြဲတတ္မႈ၊

၄။ ကလ်ာဏမိတၱတာ - မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းရွိမႈ - ဟူေသာ အဂၤါေလးခ်က္ႏွင့္ ေျဖရွင္းေပးႏုိင္၏။

ျမင္ႏုိင္ခဲေသာ ႐ုပ္နာမ္ဆင္းရဲကုိ အာနာပါနႆတိဘာ၀နာကုိ အေျခခံ၍ ႐ုပ္နာမ္တုိ႔၏ အျဖစ္အပ်က္ကို ျမင္ေသာ ၀ိပႆနာဘာ၀နာနည္းျဖင့္ ေျဖရွင္းႏုိင္၏။

* ထုိ႔ေၾကာင့္ အကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သည္ အကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ ႀကံဳေတြ႕ေနရေသာဒုကၡမ်ားကုိ ေျဖရွင္းေပးႏုိင္ေသာ အသိပညာ (နည္းစနစ္) ကုိ မျဖစ္မေန ရွာေဖြၾကရမည္ျဖစ္၏။ ထုိအသိပညာ နည္းစနစ္သည္ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ရာ ဘာသာတရားႏွင့္ ပညာရွိမ်ားထံမွ ရရွိႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ ဒုကၡေျဖရွင္းနည္း အသိပညာႏွင့္ နည္းစနစ္မ်ားကုိ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ရာ ဘာသာတရားႏွင့္ ပညာရွိမ်ားထံမွ ဘာသာ၀င္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ပီသစြာျဖင့္ ႀကိဳးစားရွာေဖြၾကပါစုိ႔ဟု တုိက္တြန္းရင္း -

* ဘာသာတရားကုိ ေလးစားျမတ္ႏုိးစြာျဖင့္ ….

ေရနံ႔သာ-ေမာင္သီ

သုခီ အတၱာနံ ပရိဟရႏၲဳ